Meksiko je stekao nezavisnost od španske vlasti 1821. godine, nakon više od decenije borbe i sukoba. Ovaj period nezavisnosti obilježio je niz pokreta i pobuna, poput Meksičkog rata za nezavisnost, koji je započeo 1810. godine, a predvodili su ga ličnosti poput Miguela Hidalga i Joséa Maríe Morelosa.
Nakon sticanja nezavisnosti, Meksiko je prošao kroz period političke i društvene nestabilnosti, s različitim frakcijama koje su se borile za kontrolu nad zemljom. Rivalstvo između liberala i konzervativaca, kao i strana intervencija, doprinijeli su burnoj historiji zemlje u narednim decenijama.
Historijski kontekst u kojem se Meksiko pojavio kao nezavisna država obilježen je borbom za vlast, unutrašnjim i vanjskim sukobima, te potragom za stabilnošću i nacionalnim jedinstvom. Nezavisnost Meksika bila je važna prekretnica u historiji Latinske Amerike, utičući ne samo na sudbinu zemlje već i na putanju drugih zemalja u regiji u njihovoj borbi za nezavisnost i samoopredjeljenje.
Glavni razlozi koji su doveli do nezavisnosti Meksika u 19. vijeku.
Početkom 19. stoljeća, Meksiko je bio španska kolonija, podložan kolonijalnoj vlasti i ograničenjima koje je nametnula španska kruna. Međutim, nekoliko faktora doprinijelo je pojavi meksičkog pokreta za nezavisnost.
Jedan od glavnih razloga za nezavisnost Meksika bilo je nezadovoljstvo stanovništva španskom vlašću, koja je iskorištavala prirodne resurse i nametala visoke poreze lokalnom stanovništvu. Nadalje, kreolska elita, sastavljena od potomaka Evropljana rođenih u Americi, bila je nezadovoljna svojim podređenim položajem u odnosu na Špance.
Još jedan važan faktor bio je utjecaj prosvjetiteljstva i revolucionarnih ideja koje su kružile Latinskom Amerikom, inspirirajući Meksikance da se bore za svoju slobodu i autonomiju. Francuska revolucija i nezavisnost Sjedinjenih Američkih Država također su utjecale na pokrete za nezavisnost u regiji.
Nadalje, španska ekonomska i politička kriza, uzrokovana Napoleonovom invazijom, oslabila je špansku vlast nad njenim kolonijama, otvarajući put pokretima za nezavisnost. Godine 1821., nakon više od decenije borbe i sukoba, Meksiko je konačno postigao nezavisnost, postavši suverena nacija.
Dakle, nezavisnost Meksika u 19. vijeku bila je rezultat niza faktora, kao što su kolonijalna eksploatacija, društvene nejednakosti, vanjski ideološki uticaji i krhkost Španskog carstva. Ovi elementi su se spojili kako bi stvorili povoljan kontekst za emancipaciju zemlje i formiranje nove nacije.
Koje godine je Meksiko stekao nezavisnost i postao suverena država?
Dana 16. septembra 1810. godine, Meksiko je proglasio nezavisnost od Španije, započevši dug proces koji je kulminirao konsolidacijom meksičke nacije kao suverene države. Borba za nezavisnost obilježena je sukobima, revolucijama i pregovorima, ali konačno, 1821. godine, Meksiko je postigao svoju slobodu i postao nezavisna nacija.
Historijski kontekst u kojem se Meksiko pojavio kao nezavisna država obilježen je stoljećima španske eksploatacije i dominacije. Od dolaska Hernána Cortésa 1519. godine, Meksiko je bio podvrgnut kolonijalnoj vlasti, a domaće stanovništvo je trpjelo zlostavljanje i eksploataciju. Međutim, tokom godina počeli su se pojavljivati pokreti otpora i pobune, što je kulminiralo borbom za nezavisnost.
Ličnosti poput Miguela Hidalga, Joséa Maríje Morelosa i Agustína de Iturbidea predvodile su snage za nezavisnost, mobilizirajući meksički narod u njihovoj potrazi za slobodom i autonomijom. Nakon godina bitaka i pregovora, Meksiko je konačno postigao nezavisnost i etablirao se kao suverena nacija, oslobođena španskog utjecaja.
Tako je Meksiko 1821. godine zvanično postao nezavisan, čime je započela nova era u njegovoj historiji. Borba za nezavisnost nije bila laka, ali je bila fundamentalna za izgradnju meksičkog nacionalnog identiteta i uspostavljanje slobodne i suverene zemlje.
Porijeklo i formiranje Meksika: naučite historiju meksičke nacije.
Meksiko je zemlja s bogatom historijom koja datira još od drevnih civilizacija poput Asteka i Maja. Njegovo porijeklo i formiranje kao nezavisne nacije obilježeni su nizom događaja koji su oblikovali meksički identitet.
U historijskom kontekstu u kojem se Meksiko pojavio kao nezavisna država, važno je istaknuti španski kolonijalni period, koji je trajao preko 300 godina. Tokom tog vremena, Meksiko je bio španska kolonija i trpio je eksploataciju i ugnjetavanje od strane kolonizatora.
Godine 1810. Meksiko je započeo svoju borbu za nezavisnost, predvođenu ličnostima poput Miguela Hidalga i Josefe Ortiz de Domínguez . Nakon godina sukoba i bitaka, Meksiko je konačno postigao nezavisnost 1821. godine , postavši suverena nacija.
Pojava Meksika kao nezavisne države bio je složen proces, obilježen unutrašnjim i vanjskim borbama. Meksičko-američki rat, na primjer, rezultirao je gubitkom meksičkih teritorija u korist Sjedinjenih Država, poput Kalifornije i Novog Meksika.
Uprkos izazovima s kojima se suočavao tokom svoje historije, Meksiko se uspio etablirati kao raznolika i multikulturalna nacija, s bogatim kulturnim naslijeđem i jedinstvenim tradicijama. Utjecaj predkolumbovskih civilizacija, u kombinaciji sa španskim naslijeđem, doprinio je formiranju meksičkog identiteta kakav danas poznajemo.
Ukratko, porijeklo i formiranje Meksika kao nezavisne nacije rezultat su složenog historijskog procesa obilježenog borbama i osvajanjima. Historija Meksika odražava raznolikost i kulturno bogatstvo zemlje, koje se nastavlja razvijati i evoluirati do danas.
Ko je bio zaslužan za početak meksičke nezavisnosti?
Početak meksičke nezavisnosti predvodio je Miguel Hidalgo , svećenik i revolucionarni vođa koji je pozvao meksički narod na pobunu protiv španske vlasti. Pokret za nezavisnost započeo je 1810. godine, kada je Hidalgo proglasio takozvani "Grito de Dolores", koji se smatra početnom tačkom borbe za meksičku nezavisnost.
Historijski kontekst u kojem se Meksiko pojavio kao nezavisna država obilježen je vijekovima španske kolonizacije i eksploatacije prirodnih resursa meksičke teritorije. Domaće stanovništvo, autohtoni narodi, bili su potčinjeni i eksploatisani od strane španskih kolonizatora, što je izazvalo osjećaj nezadovoljstva i revolta među lokalnim stanovništvom.
Tokom godina, pojavili su se razni pokreti otpora i pobune protiv španske vlasti, ali tek pod vodstvom Miguela Hidalga borba za nezavisnost dobila je zamah i organizaciju. Hidalgo je mobilizirao vojsku seljaka i autohtonog stanovništva za borbu protiv kolonijalnih snaga, započevši rat za nezavisnost koji će trajati više od decenije.
Godine 1821, nakon godina borbe i žrtvovanja, Meksiko je konačno stekao nezavisnost od Španije, postavši suverena i slobodna nacija. Miguel Hidalgo bio je jedna od glavnih ličnosti odgovornih za ovaj historijski podvig i do danas ga se pamti kao nacionalnog heroja.
Historijski kontekst u kojem je Meksiko postao nezavisna država
Historijski kontekst u kojem se Meksiko proglasio nezavisnom državom dogodio se nakon 11 godina borbe za nezavisnost protiv španskih vlasti u kolonijama.
Rat je počeo 16. septembra 1810. godine, a predvodili su ga Meksikanci rođeni od španskih roditelja, uz učešće mestiza, Zambosa i Aboridžina.
Dana 24. augusta 1821. godine, nakon što su meksičke snage porazile špansku vojsku, predstavnici španske krune i predstavnici Meksika potpisali su Kordobski sporazum, kojim je priznata nezavisnost meksičke nacije.
Nakon tri vijeka pod španskom vlašću, Meksiko je konačno započeo svoju historiju kao nezavisna država. Međutim, Meksiko nije bio jedina zemlja koja je postigla nezavisnost tokom ovog perioda; sličan proces je bio u toku i u ostalim španskim kolonijama.
Ovaj period je poznat kao dekolonizacija Amerike, počevši od 17. vijeka, a kulminirajući u 20. vijeku. Ovo je historijski kontekst u kojem se Meksiko pojavio kao nezavisna država.
Opšta situacija u Americi i Evropi tokom 17. i 19. vijeka
Nezavisnost Meksika i drugih američkih nacija nije se dogodila izolovano, već je bila niz događaja koji su logično pokrenuli ratove za nezavisnost.
Ilustracija
Za početak, nezadovoljstvo i odbojnost prema imperijalističkim silama bila je uobičajena karakteristika među običnim ljudima u kolonijama.
Osim toga, 1760. godine ideali prosvjetiteljstva počeli su stizati u Ameriku, od autora poput Montesquieua, Rosseaua, Voltairea, Lockea i Diderota.
Ovi autori su osuđivali postupke apsolutističkih režima, isticali činjenicu da sva ljudska bića trebaju uživati ista prava pred zakonom i tvrdili da suverenitet, izvor autoriteta, leži u narodu, a ne u osobi koja je imenovana za guvernera.
Ideologija prosvjetiteljstva, u kombinaciji sa stvarnošću koja se doživljavala u kolonijama, navela je ljude da počnu organizirati pokrete otpora protiv imperijalističkih vlasti.
Prvi pokreti za nezavisnost
Proces nezavisnosti u američkim kolonijama započeo je u 1776. vijeku, a Sjedinjene Američke Države su bile prva zemlja koja je proglasila nezavisnost XNUMX. godine.
Međutim, Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije nije priznalo njegovu nezavisnost sve do 1783. godine, kada je potpisan Pariški ugovor.
Nakon Francuske revolucije (1789.), Francuska je promovirala mnoge ideale emancipacije (sloboda, jednakost i bratstvo), ohrabrujući ostale kolonije da postignu svoju nezavisnost.
Ubrzo nakon toga, na Haitiju su se pojavili pokreti za nezavisnost predvođeni robovima. Ovi pokreti su rezultirali time da se Haiti proglasio slobodnom nacijom, postavši druga američka kolonija koja je stekla nezavisnost.
Francuska revolucija i invazija na Španiju
Španci nisu prihvatili ideale koje je promovirala Francuska revolucija, pa je distribucija djela prosvjetiteljstva i bilo kojeg drugog materijala koji bi mogao biti subverzivan bila zabranjena.
Međutim, to nije spriječilo da se štampani materijali nastave tajno objavljivati.
Slično tome, situacija u Evropi nije bila povoljna za Španiju. Godine 1808. francuska vojska, predvođena Napoleonom Bonaparteom, izvršila je invaziju na špansku teritoriju.
Suočen s prijetnjom moguće invazije, kralj Karlo IV od Španije odlučio je preseliti vladu u Novu Španiju, američku koloniju. Međutim, ova odluka nije zadovoljila narod, pa je morao abdicirati u korist svog sina Ferdinanda VII.
Ali Karlo IV je ignorisao autoritet svog sina i okrenuo se Napoleonu Bonaparteu kako bi povratio vlast. Ferdinand VII je učinio isto, pa je Bonaparte postao posrednik između dva monarha.
Francuski vođa je iskoristio situaciju i prisilio oba kralja na abdikaciju, dajući vlast svom bratu Josephu Bonaparteu.
To je dovelo do nedostatka kontrole u kolonijama jer su predstavnici španske krune u Americi odbili priznati vlast Josepha Bonapartea, kojeg su smatrali uzurpatorom. Međutim, nisu se usudili djelovati protiv njega.
Za revolucionarni narod kolonija, vijest o francuskoj invaziji shvaćena je kao prilika koju su čekali da steknu nezavisnost od Španije.
Propaganda protiv Krune počela se širiti, osporavajući ono malo preostalog autoriteta i promovirajući revoluciju.
Pokreti za nezavisnost u španskim kolonijama
Većina španskih kolonija stekla je nezavisnost između 1810. i 1825. godine, a Paragvaj je bio prva zemlja koja se oslobodila španske vlasti.
Od 1810. godine nadalje, pojavile su se relevantne ličnosti koje su razvile organizirane pokrete za nezavisnost, poput Miguela Hidalga (Meksikanac), Simóna Bolívara (Venecuelanac) i Joséa de San Martína (Argentina).
San Martín nije samo učestvovao u nezavisnosti Argentine (koja je proglašena nezavisnom 9. jula 1816. godine), već je i prešao Ande kako bi intervenisao u ratu za nezavisnost Čilea i nezavisnost Perua.
Slično tome, Bolívar je učestvovao u ratu za nezavisnost Perua, koji se oslobodio španske vlasti 1821. godine.
Pored prisustva vođa koji su osigurali pobjedu, kolonije su imale i podršku Britanskog carstva, koje bi bilo ekonomski favorizovano ako bi kolonije postigle nezavisnost od španske krune.
Sa svoje strane, Meksiku su pomagale Velika Britanija, Njemačka, Japan, pa čak i Sjedinjene Američke Države, nacije koje su ponudile potrebne elemente za početak i pobjedu u ratu za nezavisnost (naoružanje, monetarna podrška).
Nakon što je Meksiko stekao nezavisnost, mnoge katoličke nacije su prekinule sve odnose s ovom zemljom u znak solidarnosti sa Španijom.
Godinama kasnije, šef meksičke države odlučio je ojačati odnose s Vatikanom i tako je papa Lav XII priznao nezavisnost meksičke nacije i obnovljeni su odnosi s drugim katoličkim narodima.
Reference
1. Meksički rat za nezavisnost. Preuzeto 21. juna 2017. sa en.wikipedia.org
2. Početak Meksičkog rata za nezavisnost – 16. septembra 1810. Preuzeto 21. juna 2017., history.com
3. Borba za nezavisnost Meksika. Preuzeto 21. juna 2017. iz historije, sa
4. Meksički rat za nezavisnost. Preuzeto 21. juna 2017. sa newworldencyclopedia.org
5. Meksička nezavisnost. Preuzeto 21. juna 2017. sa tamu.edu
6. Meksički rat za nezavisnost. Preuzeto 21. juna 2017. sa tshaonline.org
7. Historija meksičke nezavisnosti. Preuzeto 21. juna 2017. sa mexonline.com.