Max Uhle ialah seorang ahli arkeologi Jerman yang lahir pada 25 Mac 1856, di Dresden, Jerman. Pada usia 13 tahun, Max Uhle memasuki Koniglich Siichsische Fiirsten-und Landesschule, St. Afra bei Meissen. Pada tahun 1875, beliau menamatkan pengajian dari sekolah ini dan mula menghadiri Universiti Leipzig. Pada tahun yang sama, beliau menjalani perkhidmatan ketenteraannya.
Pada tahun 1876 beliau menghadiri setahun di Universiti Göttingen. Walau bagaimanapun, pada tahun 1877 beliau kembali ke Universiti Leipzig, di mana beliau kekal sehingga memperoleh ijazah kedoktoran dalam bidang linguistik (1880).
Pada tahun 1881, beliau mula bekerja di Muzium Diraja Zoologi, Antropologi, dan Arkeologi di Dresden, di mana beliau tinggal selama tujuh tahun. Pada masa ini, beliau memfokuskan kerjanya pada antropologi.
Semasa zaman Uhle di Muzium Dresden, kerja deskriptif pertama mengenai penggalian di wilayah Andes Peru telah diterbitkan. Karya ini, bertajuk "The Ancón Necropolis in Peru," akan mempengaruhi kerjaya Max Uhle.
Pada tahun 1888, Uhle memutuskan untuk mengabdikan dirinya kepada antropologi Andes. Beliau meletak jawatan dari Muzium Dresden dan berpindah ke Muzium Für Völkerkunde di Berlin.
Berpindah ke Berlin
Pengarah muzium itu, Adolf Bastian, melawat Andes dan menerbitkan tiga jilid tentang pengalamannya. Begitu juga, Wilhelm Reiss (pengarang bersama "The Ancon Necropolis in Peru") ialah ahli muzium ini. Inilah sebabnya mengapa Muzium Berlin adalah salah satu alternatif yang paling menarik untuk pelajar yang berminat dengan Peru.
Uhle kekal di Muzium Berlin selama empat tahun. Pada masa ini, beliau mengambil bahagian dalam Kongres Antarabangsa Amerika. Pada kongres ini, beliau membentangkan sebuah buku dan sebuah esei. Buku itu adalah kajian spesimen arkeologi yang ditemui di Mexico, Colombia, dan Peru. Esei itu adalah disertasi mengenai bahasa Chibcha.
Beliau menerbitkan buku lain yang sangat penting, seperti "Kultur und Industrie südamenikanischer Völker" dan "Die Ruinenstätte von Tihuanaco".
Perjalanan di Argentina dan Bolivia
Akhirnya, pada tahun 1892, beliau mendapat peluang untuk mengembara ke Amerika Selatan untuk menjalankan kerja lapangan. Pada perjalanan pertamanya, dia pergi ke Argentina dan Bolivia.
Dia meneroka tapak arkeologi di wilayah Catamarca dan La Rioja di Argentina. Di Bolivia, dia meneroka mumia Quebrada de Talina dan Tupiza.
Walau bagaimanapun, minat terbesarnya di negara ini bukanlah tinggalan arkeologi, tetapi penduduk, yang menarik perhatiannya kerana ia adalah orang asli dalam adat dan bahasa.
Selepas tiga tahun ekspedisi yang ditaja oleh Muzium Berlin, Adolf Bastian menyerahkan karya Uhle ke Universiti Pennsylvania (Amerika Syarikat). Oleh itu, pada tahun 1895, Max Uhle mula bekerja untuk institut Amerika.
Pekerjaan di Peru
Pada tahun 1896, beliau meninggalkan Bolivia dan mula bekerja di Peru. Di sana, dia mengambil bahagian dalam penggalian di Ancon dan Pachacamac. Pada tahun 1897, beliau pergi ke Philadelphia untuk menulis laporan mengenai penemuan di Pachacamac.
Di Philadelphia, dia bertemu Charlotte Dorothee Grosse, yang menterjemah laporan Uhle dari bahasa Jerman ke dalam bahasa Inggeris. Pada tahun 1899, Universiti Pennsylvania memindahkan penajaan ekspedisi Uhle ke Universiti California.
Pada tahun yang sama, dia pergi ke Peru. Beliau mempelajari etnografi beberapa tapak dan mengambil bahagian dalam beberapa penggalian di Cerro Blanco, Huaca del Sol, dan Huaca de la Luna. Antara pencapaiannya yang paling penting ialah penemuan sebuah tanah perkuburan Chimu di Huaca de la Luna.
Pada tahun 1901, beliau kembali ke Amerika Syarikat. Pada tahun 1903, beliau menerima gelaran profesor arkeologi Peru. Pada 10 Jun tahun itu, Max Uhle dan Charlotte Grosse telah berkahwin.
Pada November 1903, Uhle memulakan ekspedisi selama tiga tahun ke Peru (tajaan Universiti California). Semasa ekspedisi ini, beliau melawat Cuzco, Cacha, Puno, dan Arequipa.
Pada tahun 1905, dia kembali ke Lima, di mana dia menerima tawaran daripada kerajaan Peru untuk mengambil alih Muzium Arkeologi Negara Peru. Uhle menerima tawaran itu dan kekal di muzium sehingga 1912.
Dari 1912 hingga 1915, beliau bekerja di Muzium Etnologi dan Antropologi di Chile. Pada tahun 1919, Charlotte Uhle meninggal dunia di Argentina.
Selepas kematian isterinya, Max Uhle bekerja di Ecuador selama beberapa tahun. Pada tahun 1933, dia kembali ke Jerman, di mana dia tinggal dengan pencen yang disediakan oleh kerajaan Jerman dan kerjanya di Institut Ibero-American dan Universiti Berlin.
Pada tahun 1939 dia kembali ke Peru, di mana dia terpaksa tinggal sehingga 1942 kerana Perang Dunia II. Beliau meninggal dunia pada 11 Mei 1944 di Loben.
Sumbangan oleh Max Uhle
Max Uhle membuat beberapa sumbangan kepada kajian masyarakat orang asli Amerika Selatan. Sumbangan ini dibuat dalam bidang arkeologi, antropologi, dan linguistik.
Kerja-kerja beliau di Argentina, Bolivia, Peru, Chile dan Ecuador mempunyai kesan besar terhadap pembangunan dan amalan arkeologi di Amerika Selatan.
Kerja pertama
Karya-karya penting pertama Max Uhle ialah yang dibentangkannya di Kongres Antarabangsa Amerika 1888.
Dalam tempoh ini, beliau menerbitkan sebuah buku dan esei. Buku itu mengandungi disertasi mengenai tinggalan arkeologi dari koleksi Muzium Berlin, yang ditemui di Mexico, Peru, dan Colombia.
Esei itu, pada gilirannya, adalah kajian bahasa Chibcha dan klasifikasinya. Dalam esei ini, Uhle menggunakan kaedah Indo-Eropah untuk mengkaji bahasa orang asli Amerika.
Ini mewakili satu kejayaan, kerana ia tidak pernah dilakukan sebelum ini. Kajian ini membentuk asas untuk klasifikasi keluarga Chibcha, walaupun terdapat kesilapan linguistik.
Antara 1889 dan 1890, Uhle menerbitkan "Kultur und Industrie südamenikanischer Völker." Karya ini adalah kajian dua jilid.
Koleksi ini menganalisis koleksi arkeologi dan etnografi dari Amerika Selatan. Penerbitan ini kekal penting hari ini, kerana ia memberi penerangan tentang budaya orang asli Amerika Selatan.
Pada tahun 1892, Uhle menerbitkan "Die Ruinenstätte von Tihuanaco" (The Ruins of Tihuanaco). Dalam teks ini, beliau menerangkan, mentafsir, dan menganalisis data yang disediakan oleh Alphons Stübel mengenai penggalian Tihuanaco (Bolivia).
Terima kasih kepada buku ini, adalah mungkin untuk membuktikan bahawa gaya Tihuanaco mendahului tamadun Inca. Oleh itu, asas telah diletakkan untuk menubuhkan kronologi tinggalan arkeologi di Amerika Selatan.
Koleksi yang diwariskan oleh Max Uhle
Seperti yang disebutkan dalam biografinya, Uhle mengambil bahagian dalam ekspedisi ke Amerika Selatan dari tahun 1892 dan seterusnya. Pada setiap ekspedisi ini, dia mengumpul objek yang mempunyai kepentingan sejarah dan budaya.
Objek ini dihantar ke institut yang menaja Uhle. Oleh itu, terima kasih kepada ekspedisi Uhle, terdapat koleksi objek Amerika Selatan di Muzium Berlin, Universiti Pennsylvania dan Universiti California.
Semasa ekspedisinya ke Pachacamac, beliau menemui kira-kira 9.000 artifak yang berasal dari Nazca , yang berusia 3000 tahun. Ini termasuk tekstil, kapal, objek kayu, barangan kulit, tulang, dan bulu.
Pekerjaan dalam linguistik
Pada tahun 1895, Uhle mempelajari bahasa Aymara (dituturkan oleh kumpulan orang asli tertentu di Bolivia). Dia mengumpul data yang mencukupi mengenai tatabahasa Aymara untuk menulis buku.
Walau bagaimanapun, beliau hanya menerbitkan satu jadual konjugasi kata kerja: "Konjugasi kata kerja Aymara muñana, untuk mencintai" (1902).
Kajian tentang Arica
Antara 1918 dan 1919, beliau menerbitkan beberapa teks mengenai Orang Asli Arica. Yang pertama ialah "Arica Orang Asli," yang diterbitkan dalam Kajian Sejarah Peru.
Yang kedua ialah "The Aborigines of Arica and the American Man," yang diterbitkan dalam Jurnal Sejarah dan Geografi Chile.
Satu lagi karya yang berkaitan dalam bidang ini ialah "Arkeologi Arica dan Tacna." Ini telah diterbitkan dalam Buletin Persatuan Ecuador untuk Kajian Sejarah Amerika.
Pada tahun 1922, beliau menulis "Asas Etnik dan Arkeologi Arica dan Tacna." Ini berdasarkan teksnya pada 1918 dan 1919, tetapi dengan beberapa pengubahsuaian.
Kajian tentang arkeologi, antropologi dan budaya Peru
Dia menumpukan banyak kerjanya untuk mengkaji budaya Peru. Banyak teks beliau berkisar tentang topik ini. Pada tahun 1900, beliau menerbitkan artikel bertajuk "The Ancient Peruvian Civilization," iaitu teks Uhle yang paling banyak dicetak semula.
"Sfera Pengaruh Tanah Inca" pada tahun 1909, yang membincangkan warisan Empayar Inca. Pada tahun yang sama, beliau menerbitkan "Jenis-Jenis Tamadun di Peru."
"Prinsip Tamadun di Tanah Tinggi Peru" diterbitkan pada tahun 1920.
Walau bagaimanapun, karyanya yang paling terkenal ialah "Pachacamac" (bukan sahaja dari segi pengajiannya di Peru, tetapi sepanjang kerjayanya). Laporan ini diterbitkan pada tahun 1903 dan memasukkan data yang telah dikumpulkan oleh Uhle dalam ekspedisinya sejak tahun 1896.
Dalam teksnya, beliau menerangkan data dengan cara yang boleh berguna walaupun kepada orang yang tidak mempunyai akses kepada koleksi arkeologi yang menyokong teori itu. Penerbitan ini menandakan peristiwa penting dalam sejarah arkeologi Andes.
Rujukan
- Max Uhle Diperoleh pada 22 Ogos 2017, daripada worldheritagesite.org
- Arkeologi Peru Purba dan Karya Max Uhle. Diperoleh pada 22 Ogos 2017, daripada escolarship.org
- Max Uhle Diperoleh pada 22 Ogos 2017, daripada wikipedia.org
- Max Uhle Diperoleh pada 22 Ogos 2017, daripada wikidata.org
- Selamat Hari Lahir ke-150 Max Uhle (1856–1944). Diperoleh pada 22 Ogos 2017, daripada penn.museum
- Max Uhle Diperoleh pada 22 Ogos 2017, daripada scielo.org
- Max Uhle, 1856–1944. Diperoleh pada 22 Ogos 2017, daripada digitalassets.lib.berkeley.edu