Max Uhle was een Duitse archeoloog, geboren op 25 maart 1856 in Dresden, Duitsland. Op 13-jarige leeftijd ging Max Uhle naar de Königlich Siichsische Fiirsten-und Landesschule in St. Afra bij Meissen. In 1875 studeerde hij af aan deze school en begon hij aan de Universiteit van Leipzig. In datzelfde jaar vervulde hij zijn militaire dienstplicht.
In 1876 studeerde hij een jaar aan de Universiteit van Göttingen. In 1877 keerde hij echter terug naar de Universiteit van Leipzig, waar hij bleef tot hij in 1880 promoveerde in de taalkunde.
In 1881 begon hij te werken bij het Koninklijk Museum voor Zoölogie, Antropologie en Archeologie in Dresden, waar hij zeven jaar bleef. Gedurende deze tijd concentreerde hij zich op de antropologie.
Tijdens Uhle's tijd bij het Dresden Museum werd het eerste beschrijvende werk over een opgraving in de Andesregio van Peru gepubliceerd. Dit werk, getiteld "De Ancón Necropolis in Peru", zou Max Uhle's carrière beïnvloeden.
In 1888 besloot Uhle zich te wijden aan de antropologie van de Andes. Hij nam ontslag bij het museum in Dresden en verhuisde naar het Museum für Völkerkunde in Berlijn.
Transfer naar Berlijn
De directeur van het museum, Adolf Bastian, bezocht de Andes en publiceerde drie delen over zijn ervaringen. Ook Wilhelm Reiss (co-auteur van "De Ancon Necropolis in Peru") was lid van dit museum. Daarom was het Berlijnse Museum een van de aantrekkelijkste alternatieven voor een student die geïnteresseerd was in Peru.
Uhle verbleef vier jaar in het Berlijnse Museum. In die tijd nam hij deel aan het Internationale Congres van Amerikanisten. Op dit congres presenteerde hij een boek en een essay. Het boek was een studie van archeologische vondsten uit Mexico, Colombia en Peru. Het essay was een verhandeling over de Chibcha-talen.
Hij publiceerde andere boeken van groot belang, zoals “Kultur und Industrie südamenikanischer Völker” en “Die Ruinenstätte von Tihuanaco”.
Reizen in Argentinië en Bolivia
Uiteindelijk kreeg hij in 1892 de kans om naar Zuid-Amerika te reizen voor veldwerk. Tijdens zijn eerste reis bezocht hij Argentinië en Bolivia.
Hij onderzocht archeologische vindplaatsen in de provincies Catamarca en La Rioja in Argentinië. In Bolivia onderzocht hij de mummies van Quebrada de Talina en Tupiza.
Zijn grootste interesse in dit land ging echter niet uit naar de archeologische overblijfselen, maar naar de bevolking. Deze trok zijn aandacht omdat de bevolking qua taal en gewoonten oorspronkelijk uit Aboriginals bestond.
Na drie jaar expedities, gesponsord door het Berlijnse Museum, diende Adolf Bastian Uhle's werk in bij de Universiteit van Pennsylvania (Verenigde Staten). Zo begon Max Uhle in 1895 te werken voor het Amerikaanse instituut.
Banen in Peru
In 1896 verliet hij Bolivia en ging werken in Peru. Daar nam hij deel aan de opgravingen in Ancon en Pachacamac. In 1897 reisde hij naar Philadelphia om een rapport te schrijven over de ontdekkingen in Pachacamac.
In Philadelphia ontmoette hij Charlotte Dorothee Grosse, die Uhle's rapporten uit het Duits naar het Engels vertaalde. In 1899 droeg de Universiteit van Pennsylvania de sponsoring van Uhle's expedities over aan de Universiteit van Californië.
Datzelfde jaar reisde hij naar Peru. Hij bestudeerde de etnografie van verschillende vindplaatsen en nam deel aan verschillende opgravingen in Cerro Blanco, Huaca del Sol en Huaca de la Luna. Tot zijn belangrijkste prestaties behoorde de ontdekking van een Chimu-begraafplaats in Huaca de la Luna.
In 1901 keerde hij terug naar de Verenigde Staten. In 1903 ontving hij de titel van hoogleraar Peruaanse archeologie. Op 10 juni van dat jaar trouwden Max Uhle en Charlotte Grosse.
In november 1903 vertrok Uhle voor een driejarige expeditie naar Peru (gesponsord door de Universiteit van Californië). Tijdens deze expeditie bezocht hij Cuzco, Cacha, Puno en Arequipa.
In 1905 keerde hij terug naar Lima, waar hij van de Peruaanse regering een aanbod kreeg om het Nationaal Archeologisch Museum van Peru over te nemen. Uhle accepteerde het aanbod en bleef tot 1912 bij het museum.
Van 1912 tot 1915 werkte ze in het Museum voor Volkenkunde en Antropologie in Chili. In 1919 overleed Charlotte Uhle in Argentinië.
Na de dood van zijn vrouw werkte Max Uhle enkele jaren in Ecuador. In 1933 keerde hij terug naar Duitsland, waar hij leefde van een pensioen van de Duitse overheid en van zijn werk aan het Ibero-Amerikaanse Instituut en de Universiteit van Berlijn.
In 1939 keerde hij terug naar Peru, waar hij vanwege de Tweede Wereldoorlog tot 1942 moest blijven. Hij overleed op 11 mei 1944 in Loben.
Bijdragen van Max Uhle
Max Uhle leverde diverse bijdragen aan de studie van Zuid-Amerikaanse Aboriginal-gemeenschappen, onder meer op het gebied van archeologie, antropologie en taalkunde.
Zijn werk in Argentinië, Bolivia, Peru, Chili en Ecuador had een grote impact op de ontwikkeling en praktijk van archeologie in Zuid-Amerika.
Eerste banen
De eerste belangrijke werken van Max Uhle waren die welke hij presenteerde op het Internationale Congres van Amerikanisten in 1888.
In deze periode publiceerde hij een boek en een essay. Het boek bevatte verhandelingen over archeologische vondsten uit de collectie van het Berlijnse Museum, gevonden in Mexico, Peru en Colombia.
Het essay was op zijn beurt een studie van de Chibcha-talen en hun classificatie. In dit essay paste Uhle de Indo-Europese methode toe op de studie van de inheemse talen van Amerika.
Dit betekende een doorbraak, omdat het nog nooit eerder was gedaan. Deze studie vormde de basis voor de classificatie van de Chibcha-familie, ondanks de taalfouten.
Tussen 1889 en 1890 publiceerde Uhle "Kultur und Industrie südamenikanischer Völker." Dit werk is een studie in twee delen.
Deze collecties analyseren archeologische en etnografische collecties uit Zuid-Amerika. Deze publicatie is nog steeds belangrijk omdat ze licht werpt op de cultuur van de inheemse volkeren van Zuid-Amerika.
In 1892 publiceerde Uhle "Die Ruinenstätte von Tihuanaco" (De ruïnes van Tihuanaco). In deze tekst beschreef, interpreteerde en analyseerde hij de gegevens die Alphons Stübel had verstrekt over de opgravingen van Tihuanaco (Bolivia).
Dankzij dit boek kon worden vastgesteld dat de Tihuanaco-stijl ouder was dan de Inca-beschaving. Zo werd de basis gelegd voor het vaststellen van de chronologie van archeologische vondsten in Zuid-Amerika.
Collecties nagelaten door Max Uhle
Zoals vermeld in zijn biografie, nam Uhle vanaf 1892 deel aan expedities naar Zuid-Amerika. Tijdens elk van deze expedities verzamelde hij voorwerpen van historische en culturele betekenis.
Deze objecten werden naar de instituten gestuurd die Uhle sponsorden. Dankzij Uhle's expedities zijn er nu collecties Zuid-Amerikaanse objecten te vinden in het Berlijnse Museum, de Universiteit van Pennsylvania en de Universiteit van Californië.
Tijdens zijn expeditie naar Pachacamac heeft hij ongeveer 9.000 artefacten van Nazca- oorsprong teruggevonden , die 3000 jaar oud zijn. Hieronder vielen textiel, vaten, houten voorwerpen, lederwaren, botten en veren.
Banen in de taalkunde
In 1895 studeerde Uhle de Aymara-taal (gesproken door bepaalde inheemse bevolkingsgroepen in Bolivia). Hij verzamelde voldoende gegevens over de Aymara-grammatica om een boek te schrijven.
Hij publiceerde echter slechts één tabel met werkwoordvervoegingen: “Vervoeging van het Aymara-werkwoord muñana, liefhebben” (1902).
Studies over Arica
Tussen 1918 en 1919 publiceerde hij verschillende teksten over de Aboriginals van Arica. De eerste was "Aboriginal Arica", gepubliceerd in de Historical Review of Peru.
Het tweede was “The Aborigines of Arica and the American Man”, gepubliceerd in het Chileense tijdschrift voor geschiedenis en geografie.
Een ander relevant werk op dit gebied was "The Archaeology of Arica and Tacna". Dit werd gepubliceerd in het Bulletin of the Ecuadorian Society for American Historical Studies.
In 1922 schreef hij "Ethnic Foundations and Archaeology of Arica and Tacna". Dit was gebaseerd op zijn teksten uit 1918 en 1919, maar met enkele aanpassingen.
Studies over Peruaanse archeologie, antropologie en cultuur
Hij wijdde een groot deel van zijn werk aan de studie van de Peruaanse cultuur. Veel van zijn teksten draaien om dit onderwerp. In 1900 publiceerde hij een artikel getiteld "De oude Peruaanse beschaving", de tekst van Uhle die het vaakst is herdrukt.
"De invloedssfeer van het land van de Inca's" uit 1909, waarin de erfenis van het Incarijk werd besproken. Datzelfde jaar publiceerde hij "Types of Civilization in Peru".
“De principes van de beschaving in de Peruaanse hooglanden” werd in 1920 gepubliceerd.
Zijn meest opvallende werk was echter "Pachacamac" (niet alleen wat betreft zijn studies in Peru, maar gedurende zijn hele carrière). Dit rapport werd gepubliceerd in 1903 en bevatte de gegevens die Uhle sinds 1896 tijdens zijn expedities had verzameld.
In zijn tekst legde hij de gegevens uit op een manier die zelfs nuttig kon zijn voor mensen die geen toegang hadden tot de archeologische collecties die de theorie ondersteunden. Deze publicatie markeerde een mijlpaal in de geschiedenis van de Andesarcheologie.
Referências
- Max Uhle Opgehaald op 22 augustus 2017 van worldheritagesite.org
- De archeologie van het oude Peru en het werk van Max Uhle. Geraadpleegd op 22 augustus 2017 via escolarship.org
- Max Uhle Opgehaald op 22 augustus 2017 van wikipedia.org
- Max Uhle Opgehaald op 22 augustus 2017 van wikidata.org
- Gefeliciteerd met je 150e verjaardag, Max Uhle (1856-1944). Geraadpleegd op 22 augustus 2017 via penn.museum.
- Max Uhle Opgehaald op 22 augustus 2017 van scielo.org
- Max Uhle, 1856–1944. Geraadpleegd op 22 augustus 2017 via digitalassets.lib.berkeley.edu