William Gilbert was een gerenommeerd 1544e-eeuws Engels arts en natuurkundige, geboren in 1603 in Colchester. Hij is vooral bekend om zijn bijdragen aan de studie van elektriciteit en magnetisme, en wordt beschouwd als de vader van wetenschappelijk onderzoek op deze gebieden. Gilbert was de eerste die magnetische verschijnselen systematisch onderzocht en bedacht de term "elektriciteit", gebaseerd op het Griekse woord "elektron", wat barnsteen betekent. Zijn experimenten en observaties met aardmagnetisme droegen aanzienlijk bij aan de ontwikkeling van de moderne natuurkunde. Hij was tevens arts van koningin Elizabeth I en auteur van het boek "De Magnete", dat wordt beschouwd als een mijlpaal in de geschiedenis van de wetenschap. Gilbert stierf in XNUMX en liet een blijvende erfenis na aan de wetenschap.
De belangrijkste bijdragen van William Gilbert aan de magnetische en elektrische wetenschap.
William Gilbert was een beroemde wetenschapper uit de 1544e eeuw, geboren in Colchester, Engeland, in XNUMX. Hij is vooral bekend om zijn bijdragen aan de magnetische en elektrische wetenschap, die de kennis van deze verschijnselen in die tijd radicaal veranderden.
Een van zijn belangrijkste bijdragen was de publicatie van "De Magnete" in 1600, waarin hij zijn experimenten en observaties over magnetisme beschreef. Gilbert was de eerste die beweerde dat de aarde zich gedraagt als een gigantische magneet, wat het bestaan van magnetische polen en de kompasnaald verklaarde. Zijn ontdekkingen baanden de weg voor verdere studie van magnetisme en de praktische toepassingen ervan.
Gilbert voerde ook experimenten uit met elektriciteit en toonde aan dat materialen zoals gewreven barnsteen en glas het vermogen hebben om licht aan te trekken. Hij bedacht de term 'elektriciteit', afgeleid van het Griekse woord 'elektron' (barnsteen), en was een pionier in onderzoek naar de elektrische aard van materie.
In zijn experimenten gebruikte Gilbert eenvoudige apparatuur, zoals magneten en elektrische lichamen, om magnetische en elektrische verschijnselen te onderzoeken. Zijn nauwgezette observaties en wetenschappelijke methodologie waren fundamenteel voor de verdere ontwikkeling van onze kennis van deze verschijnselen en de ontwikkeling van de moderne wetenschap.
Kortom, William Gilberts bijdragen aan de magnetische en elektrische wetenschap waren essentieel voor de vooruitgang van de natuurkunde en technologie. Zijn baanbrekende werk opende nieuwe kennisgebieden en inspireerde toekomstige generaties wetenschappers om de mysteries van magnetisme en elektriciteit te verkennen.
Welke experimentele techniek ontwikkelde Gilbert voor zijn onderzoek?
William Gilbert was een 16e-eeuwse Engelse arts en natuurkundige die beroemd werd door zijn onderzoek naar magnetisme. Hij staat bekend als de "vader van het magnetisme" vanwege zijn belangrijke ontdekkingen op dit gebied.
Voor zijn onderzoek ontwikkelde Gilbert een innovatieve experimentele techniek. Hij gebruikte een instrument genaamd een versorium, dat bestond uit een magnetische naald die aan een vrij draaiende standaard hing. Met dit instrument kon Gilbert het gedrag van magneten bestuderen en magnetische verschijnselen beter begrijpen.
Gilbert voerde ook experimenten uit met verschillende magnetische materialen, zoals ijzer en barnsteen, om hun magnetische eigenschappen te onderzoeken. Hij constateerde dat deze materialen door wrijving gemagnetiseerd konden worden en dat ze andere materialen konden aantrekken.
Samenvattend kan gesteld worden dat de experimentele techniek die Gilbert ontwikkelde, waarbij hij gebruikmaakte van het versorium en experimenten uitvoerde met magnetische materialen, van fundamenteel belang was voor zijn ontdekkingen op het gebied van magnetisme en een aanzienlijke bijdrage leverde aan de vooruitgang van de wetenschap op dit gebied.
William Gilbert: de grootste ontdekking van de wetenschapper die de kennis van magnetisme radicaal veranderde.
William Gilbert was een beroemde Engelse wetenschapper uit de 1544e eeuw, bekend om zijn bijdragen aan de studie van magnetisme. Gilbert, geboren in XNUMX, studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Cambridge en werd arts van koningin Elizabeth I. Zijn ware passie lag echter bij wetenschappelijk onderzoek, en door zijn experimenten deed hij zijn grootste ontdekking.
In zijn experimenten observeerde Gilbert dat de aarde zich gedroeg als een grote magneet, met een noord- en zuidpool. Hij ontdekte ook dat de aarde niet het enige hemellichaam met magnetische eigenschappen was, en dat veel andere materialen gemagnetiseerd konden worden. Deze waarnemingen leidden tot zijn theorie dat de aarde een enorme magneet was, met een magnetisch veld dat de naald van een kompas beïnvloedde.
Zijn ontdekkingen brachten een revolutie teweeg in het begrip van magnetisme en baanden de weg voor toekomstig onderzoek op dit gebied. Dankzij Gilberts werk begrijpen we nu beter hoe magneten werken en hoe het aardmagnetisch veld ons beïnvloedt. Zijn nalatenschap leeft voort tot op de dag van vandaag en hij wordt beschouwd als een pionier in de studie van magnetisme.
Begrijp de betekenis van de Wet van Gilbert en het belang ervan voor de geomorfologie.
William Gilbert werd geboren in 1544 in Colchester, Engeland. Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Cambridge en werd arts van koningin Elizabeth I. Naast zijn bijdragen aan de geneeskunde staat Gilbert ook bekend om zijn belangrijke onderzoek en ontdekkingen in de natuurkunde, met name op het gebied van magnetisme.
Een van zijn grootste bijdragen aan de geomorfologie was de formulering van de Wet van Gilbert, die de relatie beschrijft tussen de erosiesnelheid van een rivier en de helling van de bedding. Volgens deze wet is de erosiesnelheid evenredig met de tangens van de hellingshoek van de rivierbedding. Dit betekent dat hoe steiler de helling van de bedding, hoe groter de erosiesnelheid en dus hoe groter het sedimenttransport.
De Wet van Gilbert is belangrijk voor de geomorfologie omdat deze ons helpt de erosie- en sedimentatieprocessen te begrijpen die het aardoppervlak vormen. Door te begrijpen hoe de helling van het terrein de snelheid van riviererosie beïnvloedt, kunnen geomorfologen sedimentatiepatronen in verschillende omgevingen, zoals valleien, overstromingsvlakten en delta's, voorspellen en interpreteren.
Kortom, de Wet van Gilbert is fundamenteel voor de studie van rivierdynamiek en de invloed daarvan op de vorming van het aardreliëf. William Gilberts bijdragen aan de geomorfologie worden tot op de dag van vandaag erkend en bestudeerd, wat het belang van zijn ontdekkingen voor het begrijpen van de geologische processen die onze planeet vormgeven, aantoont.
William Gilbert: biografie, ervaringen en bijdragen
William Gilbert (1544-1603) was een 16e-eeuwse Engelse arts, natuuronderzoeker en filosoof. Hij staat bekend als de vader van de elektrofysica en het magnetisme. Zijn bijdragen op deze gebieden worden erkend als fundamentele pijlers van deze wetenschapsgebieden.
Hij verwierf grote populariteit in de geneeskunde en werd de persoonlijke arts van koningin Elizabeth I van Engeland. Maar het waren vooral zijn studies van het aardmagnetisch veld die hem een blijvende naam opleverden.
Zijn bekendste werk is De Magnete , een tekst uit 1600, die de eer heeft de eerste echt relevante studie over natuurkunde te zijn die in Engeland is geschreven. Het was Gilbert die de term 'elektriciteit' bedacht.
Andere concepten die William Gilbert begon te implementeren, waren die van elektrische aantrekkingskracht, elektrische kracht en magnetische polen. Veel van zijn geschriften werden pas na zijn dood gepubliceerd.
Hij sloot zich aan bij Copernicus' visie op de rotatie van de aarde om de zon. Hij suggereerde ook dat planeten konden draaien dankzij een kracht die verband hield met magnetisme.
William Gilbert was een tegenstander van de scholastiek, die destijds het formele onderwijs domineerde. Hij bekritiseerde ook de toepassing van de aristotelische filosofie, een van de meest wijdverspreide stromingen in Gilberts tijd.
Naast zijn functie als koninklijk arts bekleedde Gilbert ook belangrijke posities in de medische gemeenschap in Engeland. Zo was hij voorzitter van het Royal College of Physicians, het hoogste artsencollege van het land.
Sommige auteurs beweren dat de arts jarenlang de wereld rondreisde en dat hij zo geïnteresseerd raakte in magnetisme. Er is echter geen enkel bewijs dat deze beweringen definitief ondersteunt.
Biografie
Primeiros anos
William Gilbert, ook bekend als Gilberd of Guylberd, werd geboren op 24 mei 1544 in Colchester, Engeland, in een familie van vrije burgers of burgers uit de middenklasse. Zijn ouders waren Hierom Guylberd, de officiële griffier van de stad, en Elizabeth Coggeshall.
Hij was de oudste zoon uit het huwelijk tussen Guylberd en Coggeshall en werd opgevolgd door Robert, Margaret en uiteindelijk Hierom. Rond 1549 stierf zijn moeder en trouwde zijn vader met Jane Wingfield, met wie hij nog zeven kinderen kreeg: Anne (of Marianne), Prudence, Agnes, Elizabeth, George, William, William en Ambrose.
In 1558 ging hij studeren aan St. John's College in Cambridge, waar hij de werken van Galenus bestudeerde, de enige erkende autoriteit op medisch gebied aan de universiteit. Hij studeerde ook wiskunde, filosofie, astronomie en de aristotelische natuurkunde.
Hij behaalde een bachelordiploma in de geesteswetenschappen in 1561, een masterdiploma in de geesteswetenschappen in 1564 en ten slotte een doctoraat in 1569. Al snel werd hij senior fellow aan de Universiteit van Cambridge, waar hij verschillende functies bekleedde, waaronder die van penningmeester.
Carrière als arts
Gilbert opende zijn medische praktijk in Londen in 1570. Hij verwierf een reputatie onder de adel, die veelvuldig zijn diensten verlangde. Desondanks verwaarloosde hij zijn studies over magnetisme niet.
Op deze manier begon zijn naam bekend te worden in de intellectuele kringen van de stad, wat er uiteindelijk toe leidde dat Gilbert lid werd van het Royal College of Physicians.
Daarnaast was William Gilbert in 1588 lid van de Privy Council van adviseurs, verantwoordelijk voor de gezondheid van leden van de Royal Navy. Deze artsen werden geselecteerd uit de leden van het Royal College.
In de eerder genoemde instelling bekleedde hij verschillende belangrijke functies, zoals driemaal toezichthouder, tussen 1582 en 1590. Ook was hij penningmeester van 1587 tot 1594 en van 1597 tot 1599; in die laatste periode was hij tevens adviseur.
Uiteindelijk werd Gilbert in 1600 verkozen tot voorzitter van het Royal College of Physicians.
Een van zijn meest prominente functies was echter die van lijfarts van koningin Elizabeth I van Engeland, een functie die hij bekleedde van 1601 tot aan de dood van de vorstin in maart 1603. Daarna bekleedde hij korte tijd dezelfde functie onder de opvolger van de koningin, James I.
Hij kon deze functie niet lang volhouden; hij overleefde de koningin nauwelijks met zes maanden.
Carrière als wetenschapper
Nadat hij al enige populariteit had verworven onder de bevolking van de hoofdstad, werd Gilbert in 1589 benoemd tot commissaris voor het beheer van de Pharmacopeia Londinensis. In deze functie kreeg hij bovendien de opdracht een onderwerp te schrijven dat bekendstaat als " Philulae ".
Hoewel hij zich volledig op de geneeskunde had toegelegd, gaf hij zijn studies op andere gebieden nooit op. Hij deed dit om bepaalde valse overtuigingen te ontkrachten die destijds als bewezen wetenschappelijke kennis werden beschouwd.
In 1600 publiceerde hij zijn meest invloedrijke werk over zijn onderzoek naar het magnetische fenomeen. De titel van de tekst was De magnete, Magneticisque corporibus et magno magnete tellure; fisiologia nova, plurimis & argumentis, & experimentis demonstrata.
Sommige bronnen beweren dat William Gilbert deze onderzoeken uitvoerde na zijn tijd aan de universiteit, maar het is onzeker hoeveel tijd hij aan het onderwerp besteedde voordat hij de tekst publiceerde.
Gilberts werk, De magnete , was verdeeld in zes delen. In het eerste deel behandelde hij de geschiedenis en evolutie van magnetiet. Vervolgens groepeerde hij alle fysische eigenschappen met demonstraties die hij zelf uitvoerde.
Hij bleef niet bij De magnete ; Gilbert zette zijn studies voort in een andere tekst, maar publiceerde deze nooit tijdens zijn leven.
Dood
William Gilbert stierf op 30 november 1603 in Londen, Engeland. Hij was 59 jaar oud en nooit getrouwd. Hij werd begraven in Colchester, op het kerkhof van de Holy Trinity Church.
De exacte doodsoorzaak van Gilbert is onbekend, maar de meest voorkomende variant is die van de builenpest. Deze ziekte kwam in het begin van de 17e eeuw vaak voor in Engeland.
Zijn bezittingen werden nagelaten aan de bibliotheek van het Royal College of Physicians. Geen van de stukken is echter bewaard gebleven sinds het hoofdkantoor van de instelling werd verwoest tijdens de Grote Brand van Londen in 1666.
Na zijn dood was zijn broer verantwoordelijk voor het samenstellen en publiceren van zijn ongepubliceerde werken, waarvan sommige onvolledig waren, in 1651 in een boek getiteld De Mundo Nostro Sublunari Philosophia Nova , maar dit was geen groot succes.
Ter ere van de bijdragen van deze wetenschapper werd een eenheid voor magnetomotive kracht "Gilbert" genoemd. Deze eenheid maakt deel uit van het CGS-systeem en komt overeen met 0.79577 ampère per omwenteling.
Er is ook een maankrater die naar zijn achternaam en die van geoloog Karl Gilbert van Grove is vernoemd.
mythen
Er is weinig informatie over zijn leven in het decennium na zijn afstuderen. Sommige bronnen melden echter dat William Gilbert in deze periode een aantal reizen maakte.
Hij reisde waarschijnlijk rond op het Europese continent om zijn studies voort te zetten. Sommigen denken dat hij de Italiaan Giordano Bruno heeft ontmoet, aangezien zij beiden Copernicus' visie op de orde van het zonnestelsel deelden, hoewel er geen bewijs is dat deze ontmoeting ooit heeft plaatsgevonden.
Er wordt ook gezegd dat zijn interesse in de studie van magnetisme is ontstaan door zijn contacten met zeelieden op zee. Hij probeerde de werking van het kompas te begrijpen dat zeelieden gebruikten om zich op schepen te oriënteren.
Uitgevoerde experimenten
De aarde als magneet
Gilbert veronderstelde dat de hele planeet gemagnetiseerd was en dus de functie van een gigantische magneet moest vervullen, in tegenstelling tot wat tot nu toe werd gedacht, namelijk dat kompassen worden aangetrokken door een magnetisch eiland of een ster.
Zijn experiment om deze benadering te bevestigen bestond uit het gebruik van een grote bol magnetiet, die hij een " terrella " noemde, en het plaatsen van een gemagnetiseerde naald op het oppervlak ervan. Op deze manier bevestigde hij dat de naald zich als een kompas gedroeg.
Elektrische aantrekkingskracht
Hij beschreef dat wanneer je over een barnsteen wrijft, deze aangetrokken wordt tot verschillende materialen met verschillende eigenschappen, zoals papier, kleine druppeltjes water of haar en andere lichte elementen.
Magnetische aantrekkingskracht
Met behulp van zijn terrella concludeerde Gilbert dat de magnetische aantrekkingskracht zich in alle richtingen verspreidde. Hij observeerde ook dat alleen sommige metalen voorwerpen werden aangetrokken en dat de sterkte van deze aantrekkingskracht geleidelijk toenam naarmate de magneet het voorwerp naderde.
Gilbert stelde eveneens dat magnetische aantrekkingskracht door een brandende vlam heen kan gaan.
Magnetisatie
William Gilbert ontdekte hoe smeedijzer gemagnetiseerd kon worden door een proces waarbij een gloeiend hete staaf in een noord-zuidrichting werd gehamerd en op een aambeeld werd geplaatst.
Ook merkte hij op dat wanneer de staaf opnieuw werd verhit, de magnetische eigenschappen ervan verloren gingen.
Bijdragen aan de wetenschap
Van magneet
In dit werk stelde William Gilbert een model voor waarin hij betoogde dat de aarde van nature magnetisch was. Hij geloofde dat dit de reden was waarom kompassen naar het noorden wezen, niet omdat er een magnetische ster of een eiland aantrok.
Maar dit was niet het enige punt dat in het werk, dat uit zes delen bestond, aan bod kwam. Ook de concepten van statische elektriciteit en de eigenschappen van magneten kwamen aan bod.
Het woord elektriciteit is afkomstig uit deze tekst, aangezien Gilbert de eerste was die de term "electricus" gebruikte. Dit was het bijvoeglijk naamwoord dat hij koos om de effecten van barnsteen te beschrijven, dat in het Grieks elektron en in het Latijn electrum heette.
Gilbert behandelde ook nieuwe concepten zoals elektrische kracht en elektrische uitstraling. Hij was ook de eerste die magnetische polen besprak: hij noemde de pool die naar het noorden wijst en vice versa.
Deze werken van William Gilbert waren de eerste belangrijke teksten over de natuurwetenschappen die in Engeland werden geschreven. Zijn volgende boek, De mundo, had niet dezelfde betekenis, omdat het niet zoveel vernieuwing teweegbracht als De magnete.
Boek I
In het eerste deel schetste Gilbert de geschiedenis van magnetisme, van de vroegste mythen tot de kennis die in de zestiende eeuw bestond. In dit deel beweerde hij dat de aarde magnetisch was, waarmee hij de reeks opende waarmee hij zijn bewering ondersteunde.
Boek II
Deze tekst benadrukte het onderscheid tussen elektriciteit en magnetisme. Hij beschreef wat er kan gebeuren bij het wrijven over een elektrisch geladen barnsteen, waardoor verschillende soorten materialen kunnen worden aangetrokken.
Dit gedrag had niet dezelfde kenmerken als magnetisme, dat alleen aantrekkingskracht kon creëren met bepaalde metalen. Het had ook niet de eigenschappen van warmte, waardoor het ze ook onderscheidde.
Boek III
Hij stelde voor dat de hoek van de ecliptica en de equinoxen worden veroorzaakt door het magnetisme van hemellichamen, waaronder de aarde. Deze theorie bleek later onjuist te zijn.
Boek IV
Hij toonde aan dat, zoals bekend, kompassen niet altijd naar het ware noorden wijzen, maar wel kunnen variëren. Zijn belangrijkste bijdrage in dit boek was te laten zien hoe deze variatie kan worden gemeten en wat de meest voorkomende fouten waren.
Boek V
Daar beschreef hij het fenomeen dat bekendstaat als ‘magnetische zinking’. Dit fenomeen heeft te maken met het verschil in hoek tussen de horizon en de naald van een kompas, dat varieert afhankelijk van de breedtegraad waarop het instrument zich bevindt.
Boek VI
In het laatste deel verwierp Gilbert de Aristotelische theorie van stilstaande hemellichamen op vaste sferen, waarvoor geen bewijs was. In plaats daarvan steunde hij de Copernicaanse theorie dat de aarde om haar as draaide van west naar oost.
Bovendien zei Gilbert dat dit de vier seizoenen van de planeet veroorzaakte. Hij zei ook dat deze rotatie de precessie van de equinoxen zou kunnen verklaren, waarbij de rotatieas van de aarde geleidelijk verschuift.
Gepubliceerde werken
– De Magnete, Magnetisque Corporoibus en Magno Magnete Tellure: Fysiologie noua, Plurimis & Argumentis, & Experimentis Demonstrata (1600). Londen: Peter Short.
– Uit Mundo Nostro Sublunari Philosophia Nova (1651). Amsterdam: Apud Ludovicum Elzevirium. Postuum gepubliceerd.
Referências
- Encyclopedie Britannica. (2019).William Gilbert Biografie en feiten . [online] Beschikbaar op: britannica.com [Geraadpleegd op 15 maart 2019].
- In.wikipedia.org. (2019).William Gilbert (astronoom) . [online] Beschikbaar op: en.wikipedia.org [Geraadpleegd op 15 maart 2019].
- Mills, A. (2011). William Gilbert en 'Percussiemagnetisatie'.Aantekeningen en verslagen van de Royal Society , 65 (4), blz. 411-416.
- BBC.co.uk. (2014).BBC – Geschiedenis – Historische figuren: William Gilbert (1544 – 1603) . [online] Beschikbaar op: bbc.co.uk [Geraadpleegd op 15 maart 2019].
- Encyclopedia.com (2019).William Gilbert Encyclopedia.com . [online] Beschikbaar op: encyclopedia.com [Geraadpleegd op 15 maart 2019].
- Gilbert, W. (2010).In de magneet, de magnetitische lichamen ook en in de grote aardmagneet een nieuwe fysiologie, aangetoond door vele argumenten en experimenten Project Gutenberg