Absolute meerwaarde is een concept ontwikkeld door Karl Marx en verwijst naar het verschil tussen de waarde van de arbeid die de arbeider produceert en de waarde die hij als loon ontvangt. In dit systeem buit de kapitalist de arbeider uit door meer arbeidstijd te eisen dan nodig is om de waarde van zijn eigen levensonderhoud te produceren, en eigent hij zich de meerwaarde toe als winst.
In deze context wordt absolute meerwaarde verkregen door de werkdag te verlengen zonder evenredige loonsverhoging, wat resulteert in een grotere uitbuiting van de werknemer. Een voorbeeld hiervan is een werknemer die wordt aangenomen om 8 uur per dag te werken, maar gedwongen wordt om 12 uur per dag te werken zonder extra overuren te betalen. De extra waarde die tijdens deze uren wordt gegenereerd, wordt door de werkgever als winst toegeëigend.
Deze praktijk komt veel voor in veel sectoren van de economie en is een van de vormen van arbeidsuitbuiting die Marx in zijn theorie bekritiseerde. Absolute meerwaarde is een van de pijlers van het kapitalistische systeem, waar het nastreven van winst vaak voorrang heeft boven de rechten en het welzijn van werknemers.
Voorbeelden van hoe meerwaarde in de praktijk werkt voor werknemers.
Wanneer we het over absolute meerwaarde hebben, hebben we het over de meest klassieke vorm van arbeidsuitbuiting in de kapitalistische samenleving. In dit systeem worden werknemers gedurende een bepaalde periode betaald, maar de waarde die ze gedurende die tijd produceren, overtreft de waarde van hun eigen arbeidskracht. Met andere woorden: de werkgever profiteert van het werk van de werknemer, omdat hij minder betaalt dan de werkelijke waarde van wat er geproduceerd is.
Een duidelijk voorbeeld van hoe meerwaarde in de praktijk werkt voor werknemers, is het geval van een fabriek waar werknemers 8 uur per dag werken. Stel dat ze in die periode goederen produceren ter waarde van R$ 100, maar dat hun gezamenlijke loon slechts R$ 40 bedraagt. In dit geval genereerden de werknemers een surplus van R$ 60 voor de werkgever, wat meerwaarde is.
Een ander voorbeeld is een accountantskantoor dat professionals inhuurt om 40 uur per week te werken, maar een salaris betaalt dat niet overeenkomt met de volledige waarde van de geleverde diensten. In dit scenario is het verschil tussen de waarde van het uitgevoerde werk en het ontvangen salaris de meerwaarde die de werkgever krijgt.
Kortom, absolute meerwaarde is een gangbare praktijk in arbeidsverhoudingen, waarbij werknemers meer produceren dan ze terugkrijgen, wat winst genereert voor werkgevers. Het is belangrijk om dit concept te begrijpen om te strijden voor eerlijkere en rechtvaardigere arbeidsomstandigheden.
Begrijpen hoe absolute meerwaarde werkt bij de uitbuiting van arbeid.
Absolute meerwaarde is een vorm van arbeidsuitbuiting die ontstaat wanneer werknemers gedwongen worden meer te werken dan nodig is om de waarde te produceren die gelijk is aan hun loon. In dit systeem eigent de werkgever zich de overtollige werktijd van de werknemer toe en genereert winst zonder de productiekosten te hoeven verhogen.
Om beter te begrijpen hoe absolute meerwaarde werkt, is het belangrijk te begrijpen dat de waarde van arbeid wordt bepaald door de tijd die nodig is om de goederen of diensten te produceren die het voortbestaan van de werknemer en zijn gezin garanderen. De werknemer wordt echter gedwongen langer te werken dan deze noodzakelijke tijd, waardoor een meerwaarde ontstaat die de werkgever als winst toe-eigent.
Een duidelijk voorbeeld van absolute meerwaarde is een werknemer die acht uur per dag werkt, maar wiens loon gelijkstaat aan slechts zes uur werk om de waarde van zijn arbeidskracht te produceren. De twee extra uren die de werknemer werkt, vormen meerwaarde die de werkgever als winst toe-eigent.
Absolute meerwaarde is daarom een vorm van arbeidsuitbuiting die gebaseerd is op het verlengen van de werkuren voorbij de noodzakelijke grenzen, waardoor winst voor de werkgever wordt gegenereerd zonder de productiekosten te verhogen. Het is belangrijk om ons bewust te zijn van dit uitbuitingsmechanisme om fatsoenlijke arbeidsomstandigheden voor alle werknemers te garanderen.
De twee soorten meerwaarde die Marx besprak: absolute en relatieve.
De theorie van de meerwaarde is een fundamenteel concept in het werk van Karl Marx. Deze theorie verklaart hoe kapitalisten winst behalen door de arbeid van arbeiders uit te buiten. Marx onderscheidde twee hoofdtypen meerwaarde: absolute en relatieve.
Absolute meerwaarde ontstaat wanneer kapitalisten de werkuren van werknemers verlengen zonder de lonen evenredig te verhogen. Dit betekent dat werknemers meer goederen produceren in een langere periode, wat meer winst oplevert voor de kapitalisten. Een voorbeeld hiervan is een werkgever die werknemers verplicht om meer uren te werken zonder overuren te betalen.
Relatieve meerwaarde ontstaat daarentegen wanneer kapitalisten de arbeidsproductiviteit verhogen, waardoor de tijd die nodig is om een product te produceren, wordt verkort. Dit resulteert in de productie van meer goederen in minder tijd, waardoor de hoeveelheid verkregen meerwaarde toeneemt. Een voorbeeld hiervan is de introductie van nieuwe technologieën of productiemethoden die het arbeidsproces versnellen.
Kortom, absolute meerwaarde is gerelateerd aan de verlenging van de werkdag, terwijl relatieve meerwaarde gerelateerd is aan de intensivering en toename van de arbeidsproductiviteit. Beide vormen van meerwaarde zijn vormen van uitbuiting van arbeidersarbeid door kapitalisten en vormen centrale aspecten van Marx' kritiek op het kapitalistische systeem.
Karl Marx' karakterisering van meerwaarde: fundamentele analyse van kapitalistische uitbuiting.
De meerwaardetheorie, ontwikkeld door Karl Marx, is een fundamentele analyse van kapitalistische uitbuiting. Marx definieert meerwaarde als de extra waarde die door de arbeid van arbeiders wordt gecreëerd en die hen niet wordt betaald, maar die door de eigenaren van de productiemiddelen wordt toegeëigend. Met andere woorden, het is het verschil tussen de waarde die door de arbeider wordt geproduceerd en de waarde die hem als loon wordt betaald.
Voor Marx is meerwaarde de essentie van kapitalistische uitbuiting, omdat kapitalisten er via meerwaarde in slagen rijkdom te vergaren ten koste van de arbeid van de arbeiders. Meerwaarde kan op twee manieren worden verkregen: absolute meerwaarde en relatieve meerwaarde.
Absolute meerwaarde ontstaat wanneer kapitalisten de werkuren van werknemers verlengen zonder hun lonen te verhogen. Met andere woorden: werknemers produceren meer waarde dan nodig is om hun arbeidskracht te reproduceren, waardoor een surplus ontstaat dat door werkgevers wordt toegeëigend.
Een duidelijk voorbeeld van absolute meerwaarde is wanneer een fabriek haar werknemers dwingt overuren te maken zonder hen adequaat te betalen. Op deze manier genereren de werknemers meer waarde dan nodig is om hun loon te dekken, wat de bedrijfseigenaren extra winst oplevert.
Daarom is Karl Marx' karakterisering van meerwaarde essentieel voor het begrijpen van de dynamiek van kapitalistische uitbuiting en de tegenstrijdigheden die inherent zijn aan het huidige economische systeem. Analyse van absolute meerwaarde helpt ons te begrijpen hoe arbeiders worden uitgebuit en hoe kapitaal zich ophoopt in de handen van een bevoorrechte minderheid.
Absolute meerwaarde: kenmerken en voorbeelden
De absolute meerwaarde is de winst die wordt behaald door de werkdag te verlengen. Dit is een van de technieken die werkgevers gebruiken om de winst uit werknemers te verhogen. De absolute meerwaardemethode bereikte zijn hoogtepunt in de beginfase van het kapitalisme, toen handarbeid nog de boventoon voerde in bedrijven.
Marx betoogde dat er systematische processen in een kapitalistische economie waren die de waarde van arbeidskracht lager maakten dan de waarde die gedurende de werkdag werd gecreëerd. Het eerste van deze processen was de verlenging van de werkuren boven het pre-industriële niveau, tot twaalf of veertien uur per dag.
Deze verlenging van de dag, absolute meerwaarde genoemd, was de belangrijkste bron van winst tijdens de eerste invallen van de kapitalistische productie in de economische sector. In deze fase was de productietechnologie relatief statisch en nog steeds afhankelijk van handgereedschap.
De ware revolutie in de productie kwam met mechanisatie, die de generatie van relatieve meerwaarde mogelijk maakte. Individuele kapitalisten hadden een prikkel om nieuwe machines te introduceren omdat dit hen een concurrentievoordeel gaf.
caracteristicas
Het genereren van absolute meerwaarde wordt verkregen door de werkdag te verlengen voorbij het punt waarop de werknemer beperkt is tot het produceren van datgene wat overeenkomt met de waarde van zijn arbeidskrachten, waardoor dit extra werk wordt waar de werkgever voordeel uit haalt.
Deze tendens was de belangrijkste in de beginfase van het kapitalisme, maar is vandaag de dag nog steeds van belang, zelfs in veel door het imperialisme gedomineerde maatschappijvormen.
De creatie van absolute meerwaarde komt overeen met de productiviteit van maatschappelijke arbeid, wat de waarde van arbeidskracht is. Deze term wordt gebruikt om aan te tonen dat het extraheren van een surplus de essentie is van kapitaalaccumulatie.
Bij absolute meerwaarde lijkt de werkdag vooraf verdeeld in twee delen: noodzakelijke arbeid en meerarbeid.
Deze meerwaarde wordt absoluut genoemd omdat het de enige productieve vorm van kapitaalaccumulatie is. Tot nu toe heeft de geschiedenis geen andere vormen van productieve meerwaarde voortgebracht.
Intensiveer het werk
Het scheppen van absolute meerwaarde impliceert een toename van de totale geproduceerde waarde, over het algemeen door het verhogen van de werkuren van de werknemers, maar ook door het intensiveren van het werk, het beperken van pauzes, het toezicht op het management, enz.
Omdat dit surplus gebaseerd is op het aanzetten van werknemers om veel meer arbeidskracht te verbruiken dan nodig is om het te ondersteunen, moet er een kapitalistische hegemonie van politieke en ideologische superstructuren bestaan om deze relatie tussen kapitaal en arbeid af te dwingen.
Het verhogen van de werkintensiteit in bedrijven, wat gelijkstaat aan het verlengen van de werkdag, is een manier om absolute meerwaarde te verkrijgen.
Naarmate de arbeidsconsumptie toeneemt, neemt deze per tijdseenheid toe. De hoeveelheid onbetaalde arbeid die de werkgever op zich neemt, neemt dus absoluut toe.
De belangrijkste middelen waarmee werkgevers een zo groot mogelijke benutting van het personeelsbestand kunnen afdwingen, zijn onder meer:
– De verlenging van de werkdag.
– Het vaststellen van lonen zodat werknemers gedwongen worden om meer uren te werken.
Beperkingen
Momenteel proberen werkgevers een absolute meerwaarde te behalen door overwerk in te voeren, waardoor de meeste werknemers verrassend lange werkdagen krijgen en de intensiteit van het werk dat in deze periode moet worden verricht, aanzienlijk wordt verhoogd.
Deze vorm van vermogenswinstgroei kent een beperkt nut, omdat er natuurlijke grenzen zijn, zoals de 24-uurstermijn, maar ook sociale grenzen, zoals het motiverende welzijn van de werkende bevolking.
De kapitalistische accumulatie van absolute meerwaarde wordt beperkt door de noodzaak de arbeidersklasse te behouden. De geschiedenis leert ons herhaaldelijk, en welsprekend, de flexibiliteit van deze limiet.
Zodra er concurrentie op de werkvloer ontstaat en de organisatie van de arbeidersklasse zwak is, wordt de machtsbalans voor de arbeidersklasse zeer ongunstig.
Integendeel, georganiseerd verzet van de arbeidersklasse kan het vermogen van de kapitalisten om absolute meerwaarde te accumuleren, verminderen.
Marxistische visie
Volgens Marx wordt absolute meerwaarde verkregen door de hoeveelheid gewerkte tijd per arbeider in een boekhoudperiode te vergroten. Marx spreekt in de eerste plaats over de lengte van de werkdag of -week, maar tegenwoordig ligt de focus op het aantal gewerkte uren per jaar.
De generatie van meerwaarde houdt rechtstreeks verband met de mate van uitbuiting van werknemers op de werkvloer: totale meerwaarde gedeeld door de lonen.
Toen er een grootschalige gemechaniseerde industrie ontstond en zich ontwikkelde, was het vooral mogelijk om de meerwaarde te vergroten door de arbeidsproductiviteit te verhogen.
Dit is de algemene basis waarop het kapitalistische systeem rust en is ook het uitgangspunt voor het genereren van relatieve meerwaarde.
In hun taaie strijd om de arbeidsuren te verkorten, zijn de arbeiders erin geslaagd om dit in de ontwikkelde kapitalistische landen in ruime mate wettelijk te regelen.
De Dag van de Arbeid, waarin de arbeidersklasse streed voor een achturige werkdag, was een populaire en democratische strijd.
Voorbeelden
Stel dat het vier uur werk kost om een product te produceren. De werkgever neemt daarom een werknemer aan die acht uur werkt.
Gedurende die dag produceert de arbeider twee eenheden van dat product. De kapitalist betaalt echter slechts het bedrag dat overeenkomt met één eenheid, terwijl de rest overeenkomt met de door de arbeider gecreëerde meerwaarde.
Grafisch voorbeeld
Absolute meerwaarde ontstaat wanneer de werkgever de werkdag van de werknemer verlengt van bijvoorbeeld tien naar elf uur, waardoor deze een extra uur moet werken. Dit uur wordt vervolgens door de kapitalist toegeëigend.
Veronderstel dat de totale waarde die in de 10 werkuren wordt geproduceerd, gelijk wordt verdeeld: 5 uur voor de waarde van de arbeidskracht (V) en 5 uur voor de premie (P).
Door de werkdag met een uur te verlengen ontstaat er bovendien een extra meerwaarde (p'); de ondernemer verdient datgene wat hij in 6 arbeidsuren heeft geproduceerd, in plaats van de 5 uur die hij eerst verdiende, zoals te zien is in de afbeelding:
Referências
- Klaas V. (2013). Absolute en relatieve meerwaarde. Anti-imperialisme. Geraadpleegd van: anti-imperialism.org.
- Jan Makandal (2015). Twee vormen van meerwaarde. Geraadpleegd van: koleksyon-inip.org.
- Eumed (2019). Woordenboek van de politieke economie. Geraadpleegd van: eumed.net.
- Webdianoia (2018). Karl Marx. Overgenomen van: webdianoia.com.
- Boksen (2011). Goodwill. Geraadpleegd van: descuadrando.com.