Manuel Pardo y Lavalle was een Peruaans politicus die een cruciale rol speelde in de geschiedenis van het land in de 1834e eeuw. Pardo, geboren in Lima in 1872, was de eerste burgerpresident van Peru, verkozen in XNUMX. Tijdens zijn ambtstermijn voerde hij politieke, economische en sociale hervormingen door, waaronder de modernisering van de infrastructuur, de bevordering van onderwijs en de verdediging van de rechten van werknemers. Daarnaast was Pardo verantwoordelijk voor het bevorderen van de decentralisatie van de overheid en het versterken van democratische instellingen. Zijn visionaire leiderschap en toewijding aan vooruitgang waren fundamenteel voor de ontwikkeling van Peru als natie.
Begin van de beschaving: burgerlijk bewustzijn en actieve deelname aan de Braziliaanse samenleving.
Manuel Pardo y Lavalle was een vooraanstaand Peruaans politicus en schrijver, bekend om zijn werk tijdens de vroege Civilismo-periode in Brazilië. Pardo werd geboren in Lima in 1834, genoot een bevoorrechte opvoeding en toonde al vroeg een interesse in politiek en literatuur.
In 1872 werd Manuel Pardo y Lavalle tot president van Peru gekozen. Hij was de eerste burgerleider die na decennia van militair bewind aantrad. Tijdens zijn ambtstermijn voerde Pardo talloze politieke en economische hervormingen door, gericht op het verbeteren van het leven van de Peruaanse bevolking en het versterken van de democratische instellingen van het land.
Een van Pardo's belangrijkste nalatenschappen was zijn pleidooi voor burgerbewustzijn en de actieve deelname van burgers aan het politieke leven van het land. Hij geloofde dat alleen door de betrokkenheid van de samenleving een democratische en rechtvaardige staat voor iedereen kon worden opgebouwd.
Naast zijn politieke activiteiten was Manuel Pardo y Lavalle ook een productief schrijver. Hij publiceerde talloze essays en artikelen over uiteenlopende onderwerpen, waaronder geschiedenis, politiek en literatuur. Zijn werk weerspiegelde zijn wereldbeeld en zijn inzet voor een rechtvaardigere en egalitaire samenleving.
Kortom, Manuel Pardo y Lavalle was een belangrijke figuur in de beginjaren van het Civilismo in Brazilië. Hij zette zich in voor burgerbewustzijn en de actieve deelname van burgers aan het politieke leven van het land. Zijn nalatenschap als president en schrijver inspireert tot op de dag van vandaag generaties Peruanen en Latijns-Amerikanen.
Pardo's civilistische project had als doel de economische ontwikkeling te stimuleren door middel van industrie.
Pardo's civiele project was gericht op het stimuleren van de economische ontwikkeling door middel van de industrie. Manuel Pardo y Lavalle was een Peruaanse politicus die tussen 1872 en 1876 het land regeerde. Tijdens zijn ambtstermijn voerde hij verschillende maatregelen door om de Peruaanse economie te moderniseren, met de nadruk op de industriële sector.
Een van Pardo 's belangrijkste acties was het creëren van wetten en stimuleringsmaatregelen om buitenlandse investeringen aan te trekken en de industrialisatie van Peru te bevorderen. Hij streefde er ook naar de infrastructuur van het land te versterken, door wegen en spoorwegen aan te leggen en de modernisering van havens aan te moedigen.
Daarnaast bevorderde Pardo onderwijs en cultuur, met als doel een geschoolde beroepsbevolking op te leiden die aan de eisen van het bedrijfsleven kon voldoen. Hij voerde ook hervormingen door in het belasting- en financiële systeem, met als doel meer investeringen naar het land te trekken.
Ondanks politieke en economische tegenstand wist Pardo zijn voorstellen door te voeren en liet hij een belangrijke erfenis na voor de ontwikkeling van Peru. Zijn burgerrechtenproject werd gekenmerkt door een visie op een modern en geïndustrialiseerd land, dat in staat was om te concurreren op het internationale toneel.
Manuel Pardo y Lavalle: Biografie, Overheid en Werken
Manuel Pardo y Lavalle is een van de meest invloedrijke politici in Peru. Hij was de eerste burgerpresident van Peru en oprichter van de Bank van Peru. De geschiedenis van die Amerikaanse republiek laat zien hoe deze burger de eerste politieke partij in de Peruaanse geschiedenis oprichtte: de Burgerpartij.
Deze partij werd opgericht om de permanente macht van de militaire lagen te neutraliseren. Ze streefde er ook naar een einde te maken aan het caudillismo, een van de kwalen die de strijd voor onafhankelijkheid van de Spaanse overheersing al jarenlang had geplaagd. Haar voorstellen – sommige geaccepteerd, andere verworpen – getuigden van haar nationalistische verlangen naar Peru's transformatie.
Het land dat Manuel Pardo en Lavalle voor ogen hadden, was een land dat zich in hetzelfde tempo ontwikkelde als de internationale gemeenschap.
Biografie
Manuel Pardo y Lavalle werd geboren in Lima, Peru, op 9 augustus 1834. Zijn vader was Felipe Pardo y Aliaga, een vooraanstaand schrijver en politicus. Zijn moeder was Petronila de Lavalle y Cavero, geboren in het huis op de hoek van de straten San José en Santa Apolonia in Lima.
Hij was de kleinzoon van vaderskant van de voormalige regentes van de Audiencia van Cuzco, Manuel Pardo Ribadaneira en Mariana de Aliaga. Deze laatste was een afstammeling van Jerónimo de Aliaga, een van de Spaanse veroveraars uit het verleden.
Zijn grootvader van moederskant was de tweede graaf van de Koninklijke Prijs, Simon de Lavalle y Zugasti. Zijn vader was kolonel José Antonio de Lavalle y Cortés, die de adellijke titel van eerste graaf van de Koninklijke Prijs droeg, burggraaf van Lavalle, makelaar uit Piura en advocaat aan het koninklijk hof in Lima.
Hij trouwde op 17 juli 1859 met Maria Ignacia Josefa de Barreda y Osma. Zij was de dochter van Felipe Barreda Aguilar, een welvarende aristocraat die zeer lucratieve bedrijven runde. Uit het huwelijk werden tien kinderen geboren.
Kenmerken van de overheid
Manuel Pardo y Lavalle was president van Peru van 1872 tot 1876. Hij was de eerste president die door de bevolking werd gekozen. Hij was tevens de eerste burgerpresident van de republiek.
Om de sociale en economische ontwikkeling te ondersteunen, gaf de regering-Pardo prioriteit aan werk en onderwijs. Deze instrumenten werden tegelijkertijd gebruikt om de militaire macht in het leven van de republiek te minimaliseren en er werden plannen ontwikkeld voor professionalisering van de strijdkrachten.
Een kenmerk van de Pardo-regering was hun populaire gevoel voor humor. Hij woonde niet in het regeringspaleis, maar in zijn eigen huis, van waaruit hij iedereen kon helpen die hem zocht.
De regering van Pardo en Lavalle kon op veel steun rekenen van de bevolking, maar die steun verloor ze steeds meer naarmate de economische malaise toenam en leidde tot stijgende werkloosheid.
Werken
Pardo en Lavalle stelden voor om de belastingen op departementale wijze te innen, om zo een optimale doorstroming te creëren.
Toen dit niet lukte, richtte hij departementsraden op. Dit was een maatregel om het administratieve werk te decentraliseren; dat wil zeggen dat elk departement zijn eigen inkomsten ging beheren.
In commerciële zaken
Hij schatte de export van salpeter, een grondstof die concurreerde met de winstgevendheid van guano, in door middel van een glijdende belasting. In 1876 sloot hij een nieuw contract af voor de handel in ongeveer twee miljoen ton guano.
Hij hervormde het tariefsysteem en moderniseerde de douanestructuur. Hij reorganiseerde ook de goederenstroom en de grensdiensten.
Hij voerde een efficiënte vermindering van de overheidsuitgaven door om de nationale middelen aan te passen aan de werkelijke behoeften van het land.
In militaire zaken
Bij decreet richtte hij de Adviescommissies voor Oorlog en Marine op. De Marinecommissie bestond uit hoge marinecommandanten. Hij richtte ook de School voor Korporaals en Sergeanten op, evenals de Speciale School voor Artillerie en Generale Staf.
Dit alles, gecombineerd met de hervorming van de Militaire School en de herstructurering en oprichting van de Marineschool, zorgde voor een aanzienlijke technologische vooruitgang in het Peruaanse leger.
De Nationale Garde, bestaande uit stadsbewoners, werd opnieuw opgericht om de openbare orde te waarborgen. Burgers tussen de 21 en 25 jaar die voorheen niet in het leger dienden, sloten zich aan bij de Nationale Garde.
Op het gebied van onderwijs
Onderwijs en cultuur waren cruciaal tijdens de regering van Pardo. Op 18 maart 1876 vaardigde hij de Algemene Regels voor Openbaar Onderwijs uit. Deze maakten het basisonderwijs gratis en verplicht.
Hoewel dit onderwijs in handen was van de gemeente, viel het voortgezet onderwijs onder de verantwoordelijkheid van de departementale raden en was het niet verplicht.
De regering van Pardo heeft een bijdrage van één sol per zes maanden in het leven geroepen voor de regio Serra en twee sol in de kustregio, voor personen tussen de 21 en 60 jaar.
De universiteit kreeg autonomie en er werden een School voor Civiele en Mijnbouwkundige Ingenieurs opgericht, een Hogere Landbouwschool, de San Pedro Normaalschool en de School voor Schone Kunsten.
Immigratie uit Europa en Azië werd aangemoedigd, de een om de regio Chanchamayo te koloniseren en de ander om de landbouw aan de kust te stimuleren.
In 1876 werd voor het eerst op technische wijze een algemene volkstelling van de Republiek uitgevoerd en werd het Bureau voor de Statistiek opgericht.
Hij zorgde ervoor dat gemeenten een kantoor van de Burgerlijke Stand kregen voor de verwerking van geboorteaktes, overlijdensaktes en huwelijken. Door deze vernieuwing was het niet langer nodig om naar parochies te gaan.
Met betrekking tot communicatie
Hij bouwde het gebouw voor de postdienst en reorganiseerde het systeem met de opstelling van het Algemeen Postreglement.
Een mijlpaal van de regering-Pardo was de aanleg van de onderzeese kabel die Peru en Chili met elkaar verbond. Deze kabel werd doorgetrokken naar Panama, waardoor Peru werd opgenomen in het wereldwijde telecommunicatienetwerk. Ook de ingebruikname van de spoorlijnen die het land met elkaar verbonden, maakte vorderingen.
Moord
Op zaterdag 16 november 1878, rond drie uur 's middags, stond Manuel Pardo y Lavalle bij de ingang van het Congres van de Republiek. Daar werd hij opgewacht door de bewaker van het Pichincha-bataljon, die hem zijn wapens presenteerde.
Toen de presentatie stopte, schoot sergeant Melchor Montoya – nog steeds met zijn pistool geheven – hem neer, terwijl hij riep: “Leve de stad.”
De kogel doorboorde de linkerlong van de president en verliet hem via zijn sleutelbeen. Hij werd door een dozijn artsen behandeld, maar de dood was nabij. Manuel Pardo en Lavalle stierven op de Senaatsvloer.
Referências
- Chirinos Soto, E. (1985). Geschiedenis van de Republiek (1821-1930). Deel I. Lima, AFA Editores Importadores SA,
- Orrego, J. (2000). De oligarchische republiek (1850-1950). Opgenomen in de geschiedenis van Peru. Lima, Lexus Editors.
- Vargas Ugarte, R. (1971). Algemene geschiedenis van Peru I Deel IX. Eerste editie. Redacteur Carlos Milla Batres. Lima Peru.
- Mc Evoy, C. (2011). Beschavende krijgers. Ed. Diego Portales Universiteit, Santiago. 431 pagina's
- ecuRed Kennis met iedereen en voor iedereen. Manuel Pardo en Lavalle. Geraadpleegd van: ecured.cu