Parnasizm był ruchem literackim, który narodził się we Francji w XIX wieku, w opozycji do romantyzmu. Charakteryzujący się dążeniem do formalnej perfekcji, obiektywizmu i estetycznego wyrafinowania, poeci parnasizmu cenili sztukę dla niej samej, bez kompromisów z kwestiami politycznymi czy społecznymi. Do jego głównych przedstawicieli należą Théophile Gautier, Leconte de Lisle i Charles Baudelaire. W Brazylii parnasizm wywarł znaczący wpływ na poezję końca XIX wieku, a jego przedstawicielami byli m.in. Olavo Bilac, Alberto de Oliveira i Raimundo Correia.
Sztuka dla sztuki: ruch literacki, który ceni estetykę i kreatywność w pisarstwie.
Parnasizm był ruchem literackim, który narodził się we Francji w XIX wieku i charakteryzował się przede wszystkim naciskiem na formę i język poetycki. W przeciwieństwie do romantyzmu, który kładł nacisk na wyrażanie uczuć i emocji, parnasiści dążyli do technicznej perfekcji i obiektywizmu w pisarstwie.
Wiersze parnasistowskie charakteryzowały się dbałością o estetykę, metrum i bogactwo słownictwa. Autorzy parnasistowscy wierzyli w sztukę dla sztuki , czyli w docenianie piękna i kreatywności samych w sobie, bez potrzeby przekazywania przesłań moralnych czy politycznych.
Wśród głównych przedstawicieli parnasizmu wyróżniają się tacy poeci jak Théophile Gautier , Leconte de Lisle i Alberto de Oliveira . Ich twórczość charakteryzowała się wyrafinowanym językiem, precyzją konstrukcji wiersza i dążeniem do formalnej perfekcji.
Parnasizm wywarł znaczący wpływ na poezję brazylijską, zwłaszcza w XIX wieku, przyczyniając się do odnowy estetycznej i docenienia techniki poetyckiej. Choć krytykowany przez niektórych za rzekomy chłód i dystans do kwestii społecznych, ruch parnasistyczny pozostawił po sobie ważne dziedzictwo w historii literatury.
Cechy wybitnego poety: wrażliwość, kreatywność i natchnienie w twórczości poetyckiej.
Parnasizm był ruchem literackim, który narodził się we Francji w XIX wieku i wywarł znaczący wpływ na poezję brazylijską. Charakteryzujący się starannie skonstruowanym językiem, parnasizm cenił formę poetycką, obiektywizm i dążenie do estetycznej doskonałości. W tym kontekście, wybitnego poetę cechowały wrażliwość, kreatywność i inspiracja w twórczości poetyckiej.
Wrażliwość była niezbędna, aby poeta mógł przekazać w wierszach swoje najgłębsze emocje i uczucia, budując w ten sposób emocjonalną więź z czytelnikiem. Kreatywność z kolei pozwalała poecie eksplorować nowe formy wyrazu, odrywając się od utartych schematów i zaskakując odbiorców oryginalnością. Z drugiej strony, inspiracja była paliwem, które napędzało poetę do tworzenia zapadających w pamięć utworów poetyckich, zdolnych poruszyć serca i umysły czytelników.
W parnasizmie poeci dążyli do formalnej perfekcji w swoich wierszach, używając precyzyjnego języka bogatego w detale i zmysłowe obrazy. Metrum i rym były starannie dopracowywane, co przyczyniało się do budowy harmonijnych i dobrze skonstruowanych wierszy. Obiektywizm był również cechą charakterystyczną tego ruchu – poeci unikali w swoich utworach subiektywizmu i nadmiernego sentymentalizmu.
Do najważniejszych przedstawicieli parnasizmu należeli Olavo Bilac, Alberto de Oliveira i Raimundo Correia. Poeci ci wyróżniali się doskonałością poezji, wrażliwością, z jaką podchodzili do tematów, oraz kreatywnością w wierszach. Ich twórczość jest badana i doceniana do dziś, podtrzymując tradycję parnasizmu w literaturze brazylijskiej.
Główne dzieła ruchu, które wyróżniły się i zapisały się w historii sztuki.
Do najważniejszych dzieł nurtu parnasistowskiego, które wyróżniły się i zapisały na kartach historii sztuki, należą „Fanfary” Olavo Bilaca, „Sarças de Fogo” Alberta de Oliveiry oraz „Sinfonies” Raimunda Correi. Autorzy ci byli ważnymi przedstawicielami parnasizmu, przyczyniając się do utrwalenia i upowszechnienia cech charakterystycznych tego nurtu literackiego.
Charakterystyka symboliki: głębokie znaczenia i symboliczne przedstawienia w dziełach literackich.
Symbolizm był ruchem literackim, który narodził się pod koniec XIX wieku jako reakcja na parnasizm i realizm. Symboliści dążyli do wyrażania głębszych znaczeń poprzez symboliczne przedstawienia w swoich dziełach literackich, wykraczając poza sam opis rzeczywistości.
Jedną z głównych cech symbolizmu było docenianie subiektywności i emocji, zgłębiając takie tematy jak miłość, śmierć, tajemnica i nieświadomość. Symboliści wierzyli, że sztuka powinna być formą ekspresji duszy, zdolną do przekazywania wrażeń i uczuć w głębszy i bardziej złożony sposób.
W poezji symbolistycznej poeci posługiwali się językiem bogatym w metafory, symbole i sugestywne obrazy, tworząc tajemnicze i enigmatyczne nastroje. Słowa dobierano nie tylko ze względu na ich dosłowne znaczenie, ale także symboliczne i dźwięczne.
Do najwybitniejszych przedstawicieli symbolizmu należeli Charles Baudelaire, Stéphane Mallarmé i Arthur Rimbaud. Ich dzieła eksplorowały piękno języka i głębię ludzkich uczuć, wywierając wpływ na późniejsze pokolenia pisarzy i poetów.
Krótko mówiąc, symbolizm był ruchem literackim, który wyróżniał się poszukiwaniem głębokich znaczeń i symbolicznych przedstawień w dziełach literackich, eksplorując podmiotowość i emocje w intensywny i oryginalny sposób.
Parnasizm: pochodzenie, cechy i przedstawiciele
Parnasizm , zwany też parnasizmem , był francuskim stylem literackim, który narodził się w połowie XIX wieku i osiągnął swój szczyt w latach 1866-1876. Rozwinął się u szczytu pozytywizmu jako postromantyczny poprzednik symbolizmu. Był pod wpływem francuskiego pisarza Théophile'a Gautiera i filozofii Arthura Schopenhauera.
Wpływ tego nurtu literackiego rozprzestrzenił się po całej Europie, a szczególnie w obrębie ruchu modernistycznego w Portugalii i Hiszpanii. Wyrazem tego nurtu był również ruch Młodej Belgii ( Jeune Belgique ). Następnie wielu przedstawicieli parnasizmu przyłączyło się do ruchu symbolistycznego końca XIX wieku.
Ruch parnasistowski zapoczątkował serię eksperymentów z metrum i formami wersyfikacyjnymi, co doprowadziło do odrodzenia sonetu. Ruch ten zbiegł się z literackim trendem ku realizmowi w dramacie i powieści, który pojawił się pod koniec XIX wieku.
Tematyka parnasistów początkowo wywodziła się ze współczesnego społeczeństwa. Następnie zwrócili się ku mitologii, eksplorując eposy i sagi starożytnych cywilizacji i egzotycznych krajów, zwłaszcza Indii i starożytnej Grecji. Ich dwoma najbardziej charakterystycznymi i trwałymi przedstawicielami byli Leconte de Lisle i José María de Heredia.
Pochodzenie
Nazwa ruchu parnasistowskiego pochodzi od antologii poezji „El Parnaso Contemporáneo ” (1866). Nazwa pochodzi od góry Parnas, która w mitologii greckiej jest siedzibą muz. Dzieło zostało zredagowane przez Catulle’a Mendèsa i Louisa-Xaviera de Ricarda, a opublikowane przez Alphonse’a Lemerre’a.
Jednakże jego zasady teoretyczne zostały już wcześniej sformułowane w innych pracach:
– W roku 1835 Théophile Gautier w przedmowie do Mademoiselle de Maupin wyłożył teorię sztuki dla sztuki.
– W roku 1852 w przedmowie Charles’a Leconte’a de Lisle’a do jego wcześniejszych wierszy oraz w czasopiśmie „Fantastyka” (1860) założonym przez Mendèsa.
Innym znaczącym dziełem, które wpłynęło na ruch parnasistowski, były „Emalie i kamee” Gautiera (1852). Składa się ono ze zbioru starannie skonstruowanych i perfekcyjnych wierszy, ukierunkowanych na nową koncepcję poezji.
Doktryna zawarta w tym dziele wywarła duży wpływ na działalność głównych przedstawicieli ruchu: Alberta-Alexandre’a Glatigny’ego, François Coppée, José Marii de Heredii, Léona Dierxa i Théodore’a de Banville’a.
Rzeczywiście, kubańsko-francuski Heredia – który stał się najbardziej reprezentatywnym przedstawicielem tej grupy – poszukiwał w swoich wierszach precyzyjnych szczegółów: podwójnych rymów, egzotycznych imion i dźwięcznych słów. Zadbał o to, by czternasty wers sonetów był najbardziej przekonujący i wyrazisty.
Cechy
– Twórczość literacka parnasistów (zwłaszcza francuskich, na czele z Charles’em-Marie-René Leconte’em de Lisle’em) wyróżniała się obiektywizmem i umiarem. Obok technicznej perfekcji i precyzji opisu ich dzieł, pojawiła się reakcja przeciwko werbalnej nieprecyzyjności i emocjonalności poetów romantycznych.
– Ruch ten uważał, że formalna doskonałość dzieła gwarantuje jego trwałość w czasie. Był to rodzaj artystycznej biżuterii, wykonywanej przez złotnika (autora).
– Słowo uznawano za element estetyczny, a co za tym idzie, za dzieło sztuki, które nieustannie dąży do doskonałości.
– Parnasiści odrzucali nadmierny sentymentalizm i nieuzasadniony aktywizm polityczny i społeczny obecny w dziełach romantycznych.
– Tematyka parnasowska odtwarzała historyczne obrazy zawarte w mitologii grecko-rzymskiej lub w egzotycznych i wyrafinowanych sceneriach. Unikano w nich przedstawiania lub odwoływania się do współczesnej rzeczywistości.
– Tęsknił za wielkością kultur starożytnych (greckiej, egipskiej, hinduskiej) i upadkiem ich marzeń i ideałów, co mieszało się z charakterystyczną dla niego pesymistyczną filozofią.
Dzieło parnasistowskie jest precyzyjne i nieskazitelne. Porusza wybrane wątki egzotyczne i neoklasyczne, pozbawione elementów emocjonalnych i potraktowane z formalną sztywnością. Ta cecha wywodzi się z wpływu dzieł filozoficznych Schopenhauera.
– Dzieła parnasistowskie odzwierciedlają rozpacz współczesnej duszy i wzywają do wyzwolenia poprzez śmierć.
– Za pomocą mitów i legend prowokowana jest fantastyczna ucieczka od rzeczywistości w czasie i przestrzeni.
– Nie da się go umiejscowić w żadnym innym czasie niż starożytność; na przykład w średniowieczu, które dało początek romantyzmowi.
– Ruch parnasistów miał postawę antyklerykalną i czasami wprost odrzucał chrześcijaństwo.
Inne funkcje
– Pomimo francuskich korzeni, ruch nie ograniczał się do poetów francuskich. Wśród jego przedstawicieli byli również poeci hiszpańscy, portugalscy, brazylijscy, polscy, rumuńscy i angielscy.
– Poprzez nieustanne dążenie do obiektywizmu, bezosobowości, dystansu i beznamiętności parnasizm przeciwstawia się poetyckiej subiektywności. Unika wręcz użycia zaimka „ja” w swoich dziełach; jest „sztuką dla sztuki”, jak ujęli to Gautier i Leconte de Lisle.
– Widoczny jest wyraźny brak poszanowania dla liryzmu i wyrażania poetyckich emocji. Zamiast tego utwory mają treść opisową (deskryptywizm), która ma na celu przekazanie jasnego i rozbudowanego obrazu artystycznego.
– Dąży się do piękna i perfekcji w strukturze prozy. Metrum jest rygorystycznie utrzymywane, aż do całkowitego braku swobody poetyckiej.
– Jest to forma sztuki całkowicie kontrolowana i sztywna, dlatego parnasiści woleli klasyczne kompozycje poetyckie, takie jak sonet.
– Autorzy parnasistowscy oddani są pięknu; dlatego ich twórczość ma charakter czysto estetyczny. Nie niesie ze sobą żadnych zobowiązań politycznych, społecznych ani moralnych. Uważają, że sztuka nie powinna być ani edukacyjna, ani użyteczna, lecz jedynie wyrazem piękna.
przedstawiciele
Charles Leconte de Lisle (1818-1894)
Francuski poeta jest uważany za czołowego przedstawiciela nurtu parnasistowskiego. Autor wielu dzieł, wśród których wyróżniają się: „Poematy starożytne ” , „Wiersze i poematy” , „Droga krzyżowa” i „Poematy zebrane”.
Teofil Gautier (1811-1872)
Francuski poeta, powieściopisarz, dramaturg, dziennikarz i krytyk literacki, uważany przez niektórych za twórcę ruchu parnasistowskiego. Uważany jest również za prekursora symbolizmu i literatury modernistycznej.
José Maria de Heredia (1842 – 1905)
Francuski poeta i tłumacz urodzony na Kubie, jeden z głównych przedstawicieli parnasizmu.
Teodor de Banville (1823-1891)
Francuski poeta, dramatopisarz i krytyk teatralny. Jeden z głównych prekursorów ruchu parnasistowskiego.
Sully Prudhomme (1839 – 1907)
Francuski poeta i eseista, który w 1901 roku otrzymał pierwszą Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.
Stéphane Mallarmé (1842-1898)
Ważny francuski poeta i krytyk, który był ukoronowaniem i przezwyciężeniem francuskiego ruchu symbolistycznego.
Leon Dierx (1838-1912)
Francuski poeta, który brał udział we wszystkich trzech antologiach współczesnego Parnasu.
Referencje
- Parnasizm. Pobrano 7 maja 2018 r. z artandpopularculture.com
- Eseje krytyczne ruchu parnasistowskiego. Źródło: enotes.com
- Parnasizm. Pobrano z ipfs.io
- Parnasizm (literatura francuska). Dostęp na stronie britannica.com
- Poeci parnasjowscy. Dostęp na self.gutenberg.org
- Parnasjanizm Konsultowano na es.wikipedia.org