Carlos Fuentes był jednym z najsłynniejszych pisarzy literatury latynoamerykańskiej XX wieku. Urodził się w Meksyku w 1928 roku, a zmarł w 2012 roku. Fuentes był płodnym pisarzem, podejmującym tematy takie jak tożsamość meksykańska, historia Ameryki Łacińskiej, polityka i kultura. Jego styl literacki charakteryzował się bogatą narracją, pełną symboliki i metafor, eksplorującą złożoność społeczeństwa i kondycji ludzkiej. Do jego najsłynniejszych dzieł należą „Śmierć Artemio Cruza”, „Najbardziej przejrzysty region” i „Staruszka łaskawa”. Fuentes był również znany ze swoich mocnych i refleksyjnych zdań, często odzwierciedlających jego poglądy polityczne i filozoficzne. Jego wkład w literaturę latynoamerykańską jest niezaprzeczalny, a jego dziedzictwo przetrwało do dziś.
Dzieła literackie znanego autora Carlosa Fuentesa: głębokie zanurzenie w kulturze Ameryki Łacińskiej.
Znany pisarz Carlos Fuentes był jednym z najważniejszych pisarzy literatury latynoamerykańskiej XX wieku. Urodzony w 1928 roku w Meksyku, Fuentes poświęcił swoje życie pisarstwu, tworząc obszerny dorobek, który zgłębia złożoność i sprzeczności kultury latynoamerykańskiej.
Dzięki unikalnemu stylowi literackiemu Fuentes łączy elementy europejskiej tradycji literackiej z bogatym dziedzictwem ustnym i kulturowym Ameryki Łacińskiej. Jego dzieła cechuje głęboka refleksja na temat tożsamości, historii i polityki regionu.
Do najważniejszych dzieł Carlosa Fuentesa należą powieści takie jak „Śmierć Artemio Cruza ” , „Terra Nostra” i „Najbardziej przejrzysty region ”. W książkach tych autor zagłębia się w kwestie kolonizacji, rewolucji i modernizacji, oferując złożony i wieloaspektowy obraz rzeczywistości Ameryki Łacińskiej.
Oprócz powieści, Fuentes pisał również eseje, opowiadania i sztuki teatralne, nieustannie eksplorując różne formy ekspresji literackiej. Jego twórczość charakteryzuje się bogactwem szczegółów, psychologiczną głębią postaci oraz umiejętnością tworzenia gęstej i urzekającej atmosfery.
Carlos Fuentes zmarł w 2012 roku, pozostawiając po sobie literackie dziedzictwo, które wciąż wpływa na pisarzy i czytelników na całym świecie. Jego cytaty, takie jak „Historia jest pamięcią narodów” i „Ameryka Łacińska to region, w którym rzeczywistość często przewyższa fikcję ”, trafnie podsumowują jego krytyczną i pełną pasji wizję kultury latynoamerykańskiej.
Krótko mówiąc, dzieła Carlosa Fuentesa stanowią głębokie zanurzenie w kulturze i historii Ameryki Łacińskiej, oferując czytelnikowi złożoną i wielowymiarową wizję regionu pełnego sprzeczności i możliwości.
Życiorys Carlosa Fuentesa: meksykańskiego pisarza, który odcisnął swoje piętno na literaturze Ameryki Łacińskiej.
Carlos Fuentes był wybitnym meksykańskim pisarzem, który odcisnął swoje piętno na literaturze latynoamerykańskiej. Urodzony w 1928 roku w mieście Meksyk, Fuentes studiował prawo na Narodowym Uniwersytecie Autonomicznym Meksyku, a później stał się jedną z czołowych postaci latynoamerykańskiego boomu literackiego lat 60. XX wieku.
Dzięki wyrafinowanemu i złożonemu stylowi , Fuentes w swoich dziełach zgłębiał tematy takie jak meksykańska tożsamość, polityka i historia Ameryki Łacińskiej. Jego powieści, opowiadania i eseje odzwierciedlają jego głęboką więź z kulturą i społeczeństwem Meksyku, a jednocześnie podejmują kwestie uniwersalne.
Do jego najbardziej znanych dzieł należą „Śmierć Artemio Cruza”, „Najbardziej przejrzysty region” i „Jego cień”. Fuentes był także ważnym dyplomatą i intelektualistą, przyczyniającym się do dialogu między Meksykiem a innymi krajami.
Do najbardziej znanych cytatów Carlosa Fuentesa należą: „ Literatura jest wyrazem jednostki, ale jednostka nie istnieje sama; istnieje w relacji z innymi ” oraz „ Historia pokazuje nam, że narody, które się zamykają, ostatecznie znikają ”. Cytaty te ujawniają głębię myśli pisarza i jego krytyczny pogląd na społeczeństwo.
Carlos Fuentes zmarł w 2012 roku, pozostawiając po sobie nieocenione dziedzictwo dla literatury latynoamerykańskiej i świata literatury. Jego droga pisarza i intelektualisty wciąż inspiruje pokolenia czytelników i pisarzy na całym świecie.
Carlos Fuentes: biografia, style, dzieła i frazy
Carlos Fuentes Macías (1928–2012) był meksykańskim pisarzem i dyplomatą, uważanym za jednego z najważniejszych intelektualistów swojego kraju. Jego twórczość literacka była bogata i wpisywała się w tzw. boom latynoamerykański, który w latach 60. XX wieku skonsolidował wielu pisarzy.
Twórczość Fuentesa była bogata i obejmowała kilka gatunków, w tym eseje, powieści i opowiadania. Charakteryzowała go pozycja w modernizmie, a także rozwijanie i zgłębianie zagadnień związanych z historią i społeczeństwem Meksyku.
Jego życie upływało między literaturą a polityką. Wielokrotnie reprezentował rząd Meksyku za granicą, a jego rola pisarza trwała do końca życia. Jego najbardziej znane dzieła to: „Aura”, „Terra Nostra” i „The Most Transparent Region”.
Biografia
Narodziny i rodzina
Carlos Fuentes urodził się 11 listopada 1928 roku w Panamie. Pisarz pochodził z dobrze wykształconej, zamożnej i dyplomatycznej rodziny meksykańskiej. Jego rodzicami byli Rafael Fuentes Boettiger i Bertha Macías Rivas.
Źródła edukacji
Carlos Fuentes spędził pierwsze lata nauki w Stanach Zjednoczonych i różnych krajach Ameryki Łacińskiej. Jednak jego rodzice obawiali się, że utrzyma kontakt z Meksykiem, dlatego latem studiował na meksykańskich uczelniach.
W 1944 roku, w wieku szesnastu lat, osiedlił się w mieście Meksyk, uczęszczał do liceum Colegio México, pracował dla magazynu Hoy i zdobył swoją pierwszą nagrodę literacką. Później zdecydował się na studia prawnicze na Narodowym Uniwersytecie Autonomicznym Meksyku.
Edukacja uniwersytecka
Fuentes rozpoczął studia prawnicze w 1949 roku, ale wkrótce postanowił porzucić studia uniwersyteckie, aby poświęcić się zwiedzaniu miasta. Na początku lat XNUMX. wyjechał do Genewy w Szwajcarii i ukończył studia ekonomiczne w Instytucie Wyższych Studiów Międzynarodowych.
Po powrocie na ziemie Azteków wznowił studia prawnicze i zaczął nawiązywać kontakty z grupą młodych ludzi z tzw. „pokolenia średniego wieku”. W tym okresie pracował również w dziale prasowym w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Meksyku.
Kroki literackie
Carlos Fuentes zaczął pojawiać się w literaturze wraz z liczną grupą intelektualistów w drugiej połowie XX wieku. W 1953 roku stworzył wydawnictwo „Medio Siglo” , wraz z Enrique Gonzálezem, Víctorem Floresem Oleą i innymi znanymi autorami tamtych czasów.
Rok później ukazał się jego tomik opowiadań „ The Masked Days” . Później został współpracownikiem magazynu „ Universidad de México” i założył „Literaturę Mexicana”. W latach 1958–1959 opublikował dwie powieści, pierwszą z nich była „La região mais transparente”, a drugą „La Boa Consciência”.
Pierwsze małżeństwo
Oprócz działalności literackiej, Fuentes otworzył również drzwi do miłości. W 1957 roku pisarz poślubił meksykańską aktorkę Maríę de la Concepción Macedo Guzmán, znaną pod pseudonimem artystycznym Rita Macedo. Mieli córkę Cecilię, a małżeństwo trwało dwanaście lat.
Pasja do kina
Fuentes pasjonował się kinem, którym dzielił się z ojcem. W 1964 roku miał okazję dołączyć do zespołu piszącego scenariusz do filmu "Złoty Kogut". W tym samym roku wziął udział w konkursie filmowym dla młodzieży i pracował nad dwoma projektami: "Ukochany" i "Miłość, miłość, miłość".
Od tamtej pory jej zaangażowanie w film nie osłabło, a wiele jej dzieł zostało zaadaptowanych na potrzeby dużego ekranu. Tak było w przypadku filmu „A Pure Soul” z 1965 roku. Siedem lat później ukazał się film „Queen Doll” , a w latach 1981–1988 powstały filmy „The Head of Hydra”, „Old Morality ” i „Old Gringo”.
Drugie małżeństwo
Pośród tylu zajęć, Carlos Fuentes zawsze miał czas na miłość. Na początku lat 70. poznał Silvię Lemus, swoją partnerkę życiową, i poślubił ją w 1972 roku. Para miała dwoje dzieci: Carlosa, urodzonego w 1973 roku, i Natashę, urodzoną w 1974 roku, które zmarły młodo.
Źródła i polityka
Życie Carlosa Fuentesa zawsze było ściśle związane z polityką; nie tylko o niej pisał, ale także ją praktykował. W 1973 roku urzędujący prezydent Meksyku Luis Echeverría zaproponował mu stanowisko ambasadora, a w latach 1975-1977 pełnił on urząd ambasadora we Francji.
Podczas swojej pracy dyplomatycznej we Francji sympatyzował z azylantami z obu Ameryk i Hiszpanii. Był zagorzałym krytykiem rządu kubańskiego, czasami go popierał, a czasami sprzeciwiał się. Praca w Meksyku pozwoliła mu również zaprzyjaźnić się z prominentnymi postaciami, takimi jak Jacques Chirac i Bill Clinton.
Nauczyciel i nauczyciel
Oprócz działalności dyplomatycznej i pisarskiej, Carlos Fuentes był również profesorem i wykładowcą na kilku amerykańskich i angielskich uniwersytetach. W latach 70. wykładał na uniwersytetach Columbia w Pensylwanii i Princeton. Wykładał również na uniwersytetach Cambridge i Harvard.
Ten etap edukacji uniwersyteckiej łączył się z publikacją kilku prac i otrzymaniem kilku nagród. Powstały takie dzieła jak „Cervantes, czyli krytyka czytania”, a także otrzymała międzynarodowe nagrody im. Romulo Gallegosa i Alfonso Reyesa.
Ostatnie lata życia i śmierci
Ostatnie dwie dekady życia Carlosa Fuentesa poświęcone były rozwijaniu twórczości literackiej. W latach 1980–2012 opublikował wiele dzieł, wśród których wyróżniają się: „A Distant Family”, „The Orange Tree”, „The Eagle's Chair”, „Aughst Bush” i „Adam in Eden”.
Jednak pisarz zaczął mieć problemy zdrowotne związane z sercem i wrzodami żołądka. Carlos Fuentes zmarł 15 maja 2012 roku w Meksyku w wieku 83 lat. Jego szczątki zostały pochowane na cmentarzu Montparnasse w Paryżu, obok szczątków jego dwóch synów.
Nagrody i uznanie
– Short Library Award w 1967 r. za Skin Change.
– Członek National College, 1972.
– Nagroda Literacka Mazatlan w 1972 r. za audycję w Meksyku.
– Nagroda Xaviera Villaurrutii w 1976 r. za Terra Nostra.
– Nagroda Rómulo Gallegosa w 1977 r. za Terra Nostra.
– Międzynarodowa Nagroda im. Alfonso Reyesa w 1979 r.
– Doktor Honoris Causa Uniwersytetu Harvarda, w 1983 r.
– Narodowa Nagroda Literacka Meksyku w 1984 roku.
– Nagroda Cervantesa w 1987 roku.
– Doktor honoris causa Uniwersytetu Cambridge w 1987 roku.
– Order Narodowy Legii Honorowej, w 1992 r.
– Międzynarodowa Nagroda im. Menendeza Pelayo w 1992 r.
– Nagroda Grizane Cavour w 1994 roku.
– Nagroda Księcia Asturii w 1994 roku.
– Medal Picassa UNESCO w 1994 roku.
– Doktor honoris causa Narodowego Uniwersytetu Autonomicznego Meksyku w 1996 r.
– Medal Belisario Domíngueza, w 1999 r.
– Doktor Honoris Causa Uniwersytetu Veracruzana w 2000 roku.
– Doktor honoris causa Uniwersytetu Autonomicznego w Sinaloa w 2000 r.
– Członek honorowy Meksykańskiej Akademii Języków w 2001 r.
– Doktor honoris causa Uniwersytetu w Salamance w 2002 roku.
– Nagroda im. Roberta Caillois w 2003 r.
– Wielki Oficer Legii Honorowej, w 2003 roku.
– Królewska Nagroda Akademii Hiszpańskiej w 2004 roku.
– Doktor Honoris Causa Wolnego Universität Berlin w 2004 roku.
– Międzynarodowa Nagroda Don Kichota de La Mancha w 2008 roku.
– Doktor Honoris Causa Uniwersytetu Quintana Roo, w 2009 r.
– Kawaler Wielkiego Krzyża Orderu Izabeli Katolickiej w 2009 roku.
– Nagroda Dziennikarska im. Gonzáleza Ruano w 2009 r.
– Doktor honoris causa Uniwersytetu Veracruz w 2009 r.
– Hołd narodowy w 2009 r.
– Doktor honoris causa Uniwersytetu Portoryko w 2010 r.
– Nagroda Fomentor de las Letras w 2011 roku.
– Doktor Honoris Causa Uniwersytetu Michel de Montaigne.
– Doktor honoris causa Uniwersytetu Wysp Balearów w 2012 r.
styl
Styl literacki Carlosa Fuentesa wpisywał się w nurt modernizmu, a jego najbardziej charakterystycznymi cechami były kultura, nowatorstwo, elegancja i wyrafinowanie, a także głęboki szacunek dla liter i ich właściwego użycia. Język pisarza był jasny i precyzyjny, o dużej intensywności i głębi.
Twórczość Fuentesa była złożona ze względu na jego rozległą wiedzę; pięknie łączył mitologię, filozofię i historię. Tematy, które interesowały pisarza, dotyczyły Meksyku i jego osobliwości, a także polityki i rozwoju społecznego.
Pracuje
Historie
– Dni w masce (1954).
– Pieśń ślepych (1964).
– Spalone wody (1981).
– Drzewo pomarańczowe (1994).
– Szklana krawędź (1996).
– Niespokojne towarzystwo (2004).
– Wszystkie szczęśliwe rodziny (2006).
– Zbiór opowiadań Caroliny Grau (2010). Zawiera kilka opowiadań autorki, w tym:
– „Więzień zamku If”.
- "Jasny".
– „Grobowiec Leopardiego”.
Krótki opis najbardziej reprezentatywnych książek historycznych
Dni w maskach (1954)
Była to pierwsza książka Carlosa Fuentesa. Ten rękopis zawierał sześć opowiadań fantasy. Główne wątki autora dotyczyły końca istnienia, obecności przeszłości i czasu.
Historie, które składają się na tę pracę to:
– „Tlactocatzine z ogrodu Flandrii”.
– „Chac Mool”.
– „W obronie Trigolibii”.
– „Ten, który wynalazł proch strzelniczy”.
– „Litania orchidei”.
– „Ustami bogów”.
Krótki opis „Chac Mool”
To pierwsza opowieść w książce. Autor zaczyna od opowiedzenia prawdziwej historii o śmierci bogatego mężczyzny imieniem Filiberto, a następnie przechodzi do fantazji. Nieprawdopodobność tej historii stała się oczywista, gdy narrator, przyjaciel zmarłego, wspomniał o rzeźbie, którą nabył.
Rzeźba nadała tytuł opowiadaniu i jest związana z przedhiszpańskim bóstwem deszczu. Carlos Fuentes nadał mu kreatywny charakter, gdy Chac Mool zaczął żyć własnym życiem. To jedno z najsłynniejszych opowiadań meksykańskiego pisarza.
Fragment
„Do tej pory pismo Filiberta było stare, to samo, które tak często widywałem w notatkach i formularzach – szerokie i owalne. Wpis z 25 sierpnia zdawał się być napisany przez kogoś innego. Czasami, jako dziecko, mozolnie oddzielał każdą literę; innym razem, nerwowo, wręcz rozmywał tekst do niezrozumiałego. Trzy puste dni, a historia toczy się dalej (...)”
Pieśń Niewidomych (1964)
W tym dziele meksykański pisarz po raz kolejny zebrał siedem opowiadań o nietypowych wątkach, w których pojawiają się zjawiska nadprzyrodzone, cudzołóstwo i kazirodztwo. W każdym z nich Carlos Fuentes przykuwa uwagę czytelnika zaskakującymi faktami, które do dziś budzą emocje.
Historie, które składają się na książkę to:
– „Dwie Eleny.”
– „Do żmii morskiej”.
– „Lalka Królowej”.
– „Czysta dusza.”
– „Stara moralność”.
– „Szczęście ci się spełniło”.
– „Koszt życia”.
Krótki opis „Starej Moralności”
Ta historia opowiada historię Alberta, 13-letniego sieroty, który musiał mieszkać na wsi ze swoim dziadkiem i partnerem. Jednak jego ciotki chciały zabrać go na studia do Morelos i nie zgadzały się na jego edukację.
Po pewnym czasie zamieszkał z ciotkami. W trakcie opowieści pisarz ukazuje pewne zwyczaje i tradycje, a także dyskurs mieszkańców wiejskiego Meksyku. Fabuła staje się interesująca, gdy między Albertem a ciotką Benedict pojawia się niestosowna relacja.
Fragment
„…Podszedł i zaczął rozpinać mi piżamę, płakał i mówił, że wypełniłam jego życie, że pewnego dnia opowie mi o swoim. Przykryłam się, jak mogłam, weszłam do wanny i o mało się nie poślizgnęłam.
Namydliła mnie. Zaczęła mnie masować, tak jak robiła to tamtej nocy, i wiedziała, że mi się to podoba, więc pozwoliłem jej na to, a ona powiedziała, że nie wiem, co to samotność… Wiedziała, zanim zdążyłem, że nie dam rady, więc wyjęła mnie z wanny, spojrzała na mnie i objęła mnie w talii.
Novelas
– Najbardziej przejrzysty region (1958).
– Dobre sumienia (1959).
– Śmierć Artemio Cruza (1962).
– Aura (1962).
– Strefa święta (1967).
– Zmiana skóry (1967).
– Urodziny (1969).
– Ziemia nasza (1975).
– Wódz Hydry (1978).
– Odległa rodzina (1980).
– Stary Gringo (1985).
– Cristóbala Nonato (1987). Constancia i inne romanse dla dziewic (1990).
– Kampania (1990).
– Diana, czyli samotny myśliwy (1994).
– Lata z Laurą Díaz (1999).
– Instynkt Inês (2001).
– Fotel Orła (2003).
– Wola i fortuna (2008).
– Adam w Edenie (2009).
– Federico na balkonie (wydanie pośmiertne, 2012).
– Achilles , czyli partyzant i zabójca (wydanie pośmiertne, 2016).
Krótki opis jego najbardziej reprezentatywnych powieści
Najbardziej przejrzysty region (1958)
Była to debiutancka powieść meksykańskiego pisarza, której powstanie zajęło cztery lata. Autor poruszał w niej tematykę realiów stolicy Meksyku w latach 50. XX wieku. Aby uzyskać głębię, Fuentes wybrał język opisujący wszystkie klasy społeczne.
Autor wybrał tytuł dzieła, opierając się na myśli Alexandra von Humboldta, który w 1804 roku nazwał Dolinę Miasta Meksyk najbardziej przejrzystym legionem. Był to jeden z autorów
najbardziej znane dzieła autora, które utorowały drogę słynnemu boomowi literackiemu lat sześćdziesiątych.
Argument
Carlos Fuentes był odpowiedzialny za opowiedzenie historii związanych z miastem poprzez postacie, które łączyły pewne podobieństwa. Ponadto pisarz odniósł się do struktury politycznej i społecznej kraju Azteków oraz konsekwencji rewolucji meksykańskiej.
Fragment
„Tutaj żyjemy na ulicach, nasz zapach, potu i paczuli, nowych cegieł i podziemnego gazu, nasze bezczynne i napięte ciała, nigdy nasze oczy… przemierzamy miasto sztywnych szczęk braci przesiąkniętych pragnieniem i strupami, miasto utkane z amnezji…
Orzeł Bezskrzydły. Wąż Gwiezdny. Nadeszła nasza kolej. To, co robimy. W najbardziej przejrzystym rejonie powietrza.
Nasza Ziemia (1975)
Była to jedna z najważniejszych, najgłębszych i najtrudniejszych do zrozumienia powieści Carlosa Fuentesa. W tym dziele autor przeplata kilka wątków, aby ukazać tożsamość narodu latynoskiego w okresie długich zmagań. Połączył literaturę i historię z legendami i filozofią.
Powieść zabiera czytelnika w podróż przez życie i charakter hiszpańskiej monarchii katolickiej, ukazując, jak sprawowali władzę aż do objęcia tronu przez dynastię austriacką. Autor położył również szczególny nacisk na władzę sprawowaną przez Hiszpanów w Ameryce.
Fragment
„Niesamowite, pierwsze zwierzę, które śniło o innym zwierzęciu. Potworne, pierwszy kręgowiec, który zdołał się podnieść i rozproszyć w przerażeniu, wkracza do normalnych bestii, które wciąż pełzały... Niesamowite, pierwsza więź, pierwszy czyrak, pierwsza pieśń i pierwsza przepaska biodrowa...”
Eseje
– Paryż Rewolucja majowa (1968).
– Nowa powieść latynoamerykańska (1969). Dzieło składało się z dwunastu esejów:
– „Cywilizacja i barbarzyństwo”.
– „Konstytucja Borgesa”.
– „Rewolucja i dwuznaczność”.
– „Czy romans umarł?”
– „Nowy język”.
– „Wyalienowana nowoczesność”.
– „Totalizujące pragnienie Vargasa Llosy”.
– „García Márquez: drugie czytanie”.
– „Carpentier, czyli podwójna wróżba”.
– „Cortázar: Puszka Pandory”.
– „Słowo wróg”.
– „Juan Goytisolo: wspólny język”.
– Dom z dwoma drzwiami (1970).
– Czas Meksyku (1971).
– Cervantes, czyli krytyka czytania (1976).
– Ja i inni: wybrane eseje (1988).
– Nowy wspaniały świat: epos, utopia i mit w powieści hiszpańsko-amerykańskiej (1990).
– Zakopane lustro (1992).
– Geografia powieści (1993).
– Nowomeksykański przedział czasowy (1994).
– W kierunku postępu inkluzywnego (1997).
– Portrety w czasie (1998).
– W to wierzę (2002).
– Machado de La Mancha (2002).
– Widzenie wizji (2003).
– Przeciwko Bushowi (2004).
– 68 (2005).
– Wielka powieść Ameryki Łacińskiej (2011).
– Ludzie (wydanie pośmiertne, 2012).
– Silver Screens (wydanie pośmiertne, 2014).
– Luis Buñuel , Spojrzenie meduzy (wydanie pośmiertne, 2017). Dzieło niedokończone.
Dzieła dramatyczne
– Wszystkie koty są brązowe (1970).
– Jednooki król (1970).
– Orchidee w blasku księżyca (1982).
– Ceremonie świtu (1990).
Przemówienia
– Kolokwium Zimowe (1992). Tytuł jego wystąpienia brzmiał: „Po zimnej wojnie: problemy nowego porządku świata”.
– Trzy przemówienia do wsi (1993).
– Uścisk kultur (1994).
– Sto lat samotności i hołd (2007). Razem z Gabrielem Garcią Márquezem; Jego przemówienie nosiło tytuł „Nazwać Amerykę”.
– Powieść i życie (Wydanie pośmiertne, 2012).
– Konferencje polityczne. Edukacja, społeczeństwo i demokracja (wydanie pośmiertne, 2018).
Antonimy
– Ciało i ofiary (1973).
– Pięć słońc Meksyku (2000).
– Historie naturalne (2007).
– Opowiadania kompletne (wydanie pośmiertne, 2013).
Scenariusze i argumenty do kina
– Złoty Kogucik (1964). Na podstawie twórczości Juana Rulfo, opracowany we współpracy z Gabrielem Garcíą Márquezem i Roberto Gavaldónem.
– Dwie Eleny (1964).
– Czas umierać (1965).
– Czysta dusza (1965).
– Kaifanes (1966).
– Pedro Páramo (1967).
– Nie słyszysz szczekania psów? (1974).
Podpisano pseudonimem
– Tajemnice opery pod pseudonimem Emmanuel Matta (2006).
Korespondencja
– Crossed Letters 1965-1979 z Argentyńczykiem Arnaldo Orfilą (wydanie pośmiertne, 2013).
Diálogo
– Cykl, który się budzi (2012). Z Ricardo Lagosem.
wywiad
– Meksykańskie spojrzenie na Paryż. Dialog z Carlosem Fuentesem (1973).
– Carlos Fuentes: Terytoria czasu. Antologia wywiadów (1999).
Opera
Święta Anna. Meksykańska broszura wojskowa i polityczna autorstwa Antonio Lópeza de Santa Anna.
Skrawki
– „Czasami wątpię, czy mężczyźni naprawdę nas kochają. Oni po prostu chcą rywalizować z innymi mężczyznami i ich pokonać”.
– „Literatura jest moim prawdziwym kochankiem, a wszystko inne, seks, polityka, religia, jeśli ją mam, śmierć, gdy ją mam, przechodzi przez doświadczenie literackie”.
– „Są rzeczy, które czujemy na skórze, inne widzimy oczami, a jeszcze inne po prostu poruszają nasze serce”.
– „Zazdrość zabija miłość, ale nie pożądanie”.
– Chcesz się zestarzeć? To żyj zawsze z tą samą starą kobietą.
– „Jest mało niedojrzałych kobiet i wiele dzieci przebranych za mężczyzn.”
– „Najlepszym sposobem na ukrycie się jest pokazanie się. Jeśli będą nas szukać, myśląc, że zniknęliśmy, nigdy nas nie znajdą w najbardziej oczywistym miejscu”.
– „Meksyk jest krajem zranionym od urodzenia, karmionym mlekiem urazy, wychowanym na gruchaniu cienia”.
– „Nie ma dobrej rewolucji, która nie byłaby zdradzona, tylko złe rewolucje zdradzają same siebie.”
– „Obydwoje będą duchami własnej młodości, a może to tylko ciało się starzeje, na zawsze uwięzione młodo w tym spektrum, które nazywamy duszą”.
Referencje
- Carlos Fontes. (2019). Hiszpania: Wikipedia. Źródło: es.wikipedia.org.
- Tamaro, E. (2004-2019). Carlos Fontes. (N/a): Biografie i życia. Źródło: biografiasyvidas.com.
- Carlos Fontes. (S.f.). Kuba: Ecu Red. Pobrano z: ecured.cu.
- 20 czułych słów wielkiego Carlosa Fuentesa. (2017). Meksyk: MxCity. Źródło: mxcity.mx.
- Fuentes, Carlos. (2019). (N/a): Organizacja Pisarzy. Źródło: escritoros.org.