การใช้สารเสพติดในวัยรุ่น: ปัจจัยเสี่ยง

หน้าหลัก » จิตวิทยา » ยาเสพติดและการเสพติด » การใช้สารเสพติดในวัยรุ่น: ปัจจัยเสี่ยง

การใช้สารเสพติดในวัยรุ่นเป็นประเด็นที่มีความสำคัญและน่ากังวลอย่างยิ่ง เนื่องจากการบริโภคยาเสพติดและแอลกอฮอล์ในช่วงวัยนี้อาจส่งผลกระทบร้ายแรงต่อพัฒนาการทางร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคมของวัยรุ่น ปัจจัยเสี่ยงหลายประการอาจส่งผลต่อการเริ่มต้นและการดำเนินไปของการใช้สารเสพติดในช่วงวัยนี้ เช่น อิทธิพลจากเพื่อน ปัญหาครอบครัว ความนับถือตนเองต่ำ ความอยากรู้อยากเห็น และอื่นๆ การทำความเข้าใจปัจจัยเหล่านี้เป็นสิ่งสำคัญในการป้องกันและต่อสู้กับการใช้ยาเสพติดและแอลกอฮอล์ในวัยรุ่น

ปัจจัยเสี่ยงหลักต่อการใช้ยาเสพติดในกลุ่มวัยรุ่นมีอะไรบ้าง?

ปัจจัยเสี่ยงหลักที่ทำให้เยาวชนใช้ยาเสพติด ได้แก่ อิทธิพลจากครอบครัว สังคม และปัจจัยส่วนบุคคล ซึ่งทำให้วัยรุ่นมีแนวโน้มที่จะทดลองใช้สารเสพติดมากขึ้น ในบรรดาปัจจัยด้านครอบครัว การขาดการสื่อสาร การขาดการดูแลจากผู้ปกครอง และประวัติการใช้ยาเสพติดในครอบครัวเป็นปัจจัยที่โดดเด่น ปัจจัยด้านสังคม ได้แก่ แรงกดดันจากเพื่อน การเผชิญกับความรุนแรง และการขาดโอกาสในการทำกิจกรรมยามว่างที่ดีต่อสุขภาพ

ในระดับปัจเจกบุคคล ความนับถือตนเองต่ำ การแสวงหาประสบการณ์ใหม่ ๆ และการขาดทักษะการรับมือกับปัญหา ล้วนเป็นปัจจัยเสี่ยงที่นำไปสู่การใช้ยาเสพติดในกลุ่มเยาวชน นอกจากนี้ ความอยากรู้อยากเห็น ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม และอิทธิพลของสื่อก็มีบทบาทสำคัญในสถานการณ์นี้เช่นกัน

เป็นเรื่องสำคัญที่ผู้ปกครอง ครู และสังคมโดยทั่วไปต้องตระหนักถึงปัจจัยเสี่ยง เหล่านี้ และหาแนวทางป้องกันการใช้ยาเสพติดในกลุ่มเยาวชน การสร้างความสัมพันธ์ทางอารมณ์ที่ดี การส่งเสริมการสนทนา และการเสริมสร้างความภาคภูมิใจในตนเอง เป็นกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพในการลดความเสี่ยงที่วัยรุ่นจะหันไปใช้ยาเสพติด

ปัจจัยเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการใช้ยา มีอะไรบ้าง?

ปัจจัยเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการใช้ยาเสพติดในวัยรุ่น คือ ลักษณะหรือสถานการณ์ที่เพิ่มโอกาสที่เยาวชนจะประสบหรือพัฒนารูปแบบการใช้สารเสพติดที่เป็นปัญหา ปัจจัยเหล่านี้อาจแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล แต่ปัจจัยบางอย่างเป็นปัจจัยที่พบได้บ่อยและได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวางโดยชุมชนวิทยาศาสตร์

หนึ่งในปัจจัยเสี่ยงหลักคือสภาพแวดล้อมในครอบครัว เยาวชนที่เติบโตในครอบครัวที่มีประวัติการใช้สารเสพติด หรือครอบครัวที่ขาดการสื่อสารและการสนับสนุน มีแนวโน้มที่จะเข้าไปเกี่ยวข้องกับยาเสพติดมากขึ้น นอกจากนี้ การขาดการดูแลจากผู้ปกครองและการขาดกฎระเบียบที่ชัดเจนภายในบ้าน ก็เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อการใช้ยาเสพติดในช่วงวัยรุ่นเช่นกัน

ปัจจัยเสี่ยงสำคัญอีกประการหนึ่งคืออิทธิพลจากเพื่อน แรงกดดันจากเพื่อนให้ทดลองใช้สารเสพติดและการแสวงหาการยอมรับจากสังคมอาจทำให้เยาวชนหันไปพึ่งยาเสพติด นอกจากนี้ การขาดทักษะทางสังคมและกลยุทธ์การรับมือเพื่อรับมือกับแรงกดดันจากเพื่อนยังเพิ่มความเสี่ยงต่อการใช้สารเสพติดอีกด้วย

ปัญหาสุขภาพจิต เช่น ภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล และความผิดปกติทางพฤติกรรม ก็มีความเกี่ยวข้องกับการใช้ยาเสพติดในวัยรุ่นเช่นกัน คนหนุ่มสาวที่เผชิญกับความยากลำบากทางอารมณ์มักหันไปพึ่งสารเสพติดเพื่อหลีกหนีหรือบรรเทาปัญหาชั่วคราว

สิ่งสำคัญคือต้องเน้นย้ำว่าปัจจัยเสี่ยงหลายประการรวมกันจะเพิ่มโอกาสที่เยาวชนจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับยาเสพติดอย่างมีนัยสำคัญ ดังนั้น จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ผู้ปกครอง นักการศึกษา และบุคลากรทางการแพทย์จะต้องตระหนักถึงปัจจัยเหล่านี้และร่วมกันป้องกันการใช้สารเสพติดในช่วงวัยรุ่น

ปัจจัยในการกำหนดการใช้ยาเสพติดของวัยรุ่น: การวิเคราะห์โดยละเอียด

การใช้ยาเสพติดในหมู่วัยรุ่นเป็นปัญหาที่กำลังเติบโตในสังคมของเรา ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี มีหลายปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการใช้สารเสพติดในกลุ่มอายุนี้ ดังนั้นการวิเคราะห์ปัจจัยกำหนดหลักๆ อย่างละเอียดจึงมีความสำคัญ

หนึ่งในปัจจัยที่ส่งเสริมการใช้ยาเสพติดในกลุ่มวัยรุ่นคืออิทธิพลจากเพื่อนฝูงเพื่อนที่ใช้สารเสพติดผิดกฎหมายอาจกดดันให้วัยรุ่นทดลองและมีพฤติกรรมเช่นเดียวกัน นอกจากนี้ การแสวงหาการยอมรับและความเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มอาจนำไปสู่การที่วัยรุ่นเลือกปฏิบัติในสิ่งที่ส่งผลเสียต่อสุขภาพของตนเอง

ปัจจัยสำคัญอีกประการหนึ่งคืออิทธิพลของครอบครัวครอบครัว ที่ขาด ความอบอุ่น ขาดความรับผิดชอบต่อพ่อแม่ หรือพ่อแม่ที่ใช้ยาเสพติด อาจเพิ่มโอกาสที่วัยรุ่นจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับสารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท การขาดการสื่อสารและการสนับสนุนจากครอบครัวที่ไม่เพียงพอก็อาจเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดสถานการณ์นี้ได้เช่นกัน

นอกจากนี้ ปัจจัยส่วนบุคคล เช่น ความนับถือตนเองต่ำความวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้าก็อาจส่งผลต่อการใช้ยาเสพติดในวัยรุ่นได้เช่นกัน วัยรุ่นอาจหันไปใช้สารเสพติดเพื่อรับมือกับปัญหาทางอารมณ์และสังคม โดยหวังจะบรรเทาอาการที่เผชิญอยู่ชั่วคราว

การพัฒนากลยุทธ์การป้องกันและการแทรกแซงที่คำนึงถึงปัจจัยเหล่านี้ในการกำหนดการใช้ยาเสพติดในวัยรุ่นเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง การให้ความรู้เกี่ยวกับความเสี่ยงและผลกระทบของการใช้สารเสพติด การเสริมสร้างความสัมพันธ์ในครอบครัว และการส่งเสริมทักษะการรับมือ ถือเป็นมาตรการสำคัญในการป้องกันไม่ให้เยาวชนเข้าไปเกี่ยวข้องกับยาเสพติด

ปัจจัยเสี่ยงหลักต่อการเกิดการพึ่งพาสารเคมี

ในบทความ "การใช้สารเสพติดในวัยรุ่น: ปัจจัยเสี่ยง" สิ่งสำคัญคือการเน้นย้ำถึงปัจจัยหลักที่ก่อให้เกิดการพึ่งพาสารเสพติดในช่วงวัยนี้ วัยรุ่นเป็นช่วงที่มีความเสี่ยงสูง วัยหนุ่มสาวมีแนวโน้มที่จะทดลองใช้สารเสพติดและเกิดภาวะพึ่งพาสารเสพติดมากขึ้น

ปัจจัยเสี่ยงหลักที่ทำให้เกิดการใช้สารเสพติดในวัยรุ่น ได้แก่พันธุกรรม สภาพ แวดล้อม ทางครอบครัวและสังคม การสัมผัส ยาเสพติดตั้งแต่อายุยังน้อยแรงกดดันจากเพื่อนฝูงความนับถือตนเองต่ำและความผิดปกติทางจิตที่ไม่ได้รับการรักษา

การศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้ที่มีประวัติครอบครัวติดยาเสพติดมีแนวโน้มที่จะเกิดปัญหาเดียวกันมากกว่า นอกจากนี้ อิทธิพลของครอบครัวและสภาพแวดล้อมทางสังคมที่ยอมรับหรือส่งเสริมการใช้สารเสพติดก็อาจเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เกิดการใช้ยาเสพติดได้

การสัมผัสกับยาเสพติดตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่ว่าจะเกิดจากความอยากรู้อยากเห็นหรืออิทธิพลจากเพื่อน ล้วนเพิ่มความเสี่ยงต่อการติดยาเสพติด แรงกดดันจากเพื่อนก็เป็นปัจจัยสำคัญเช่นกัน เนื่องจากวัยรุ่นต้องการการยอมรับจากเพื่อน และอาจรู้สึกว่าถูกบังคับให้ใช้สารเสพติดเพื่อให้เข้ากับสังคม

ภาวะความนับถือตนเองต่ำและความผิดปกติทางจิตที่ไม่ได้รับการรักษาก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่อาจทำให้วัยรุ่นหันไปพึ่งยาเสพติดเพื่อรับมือกับปัญหาทางอารมณ์ ดังนั้น การระบุและแก้ไขปัจจัยเหล่านี้ตั้งแต่เนิ่นๆ จึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อป้องกันการติดยาเสพติดในวัยรุ่น

การใช้สารเสพติดในวัยรุ่น: ปัจจัยเสี่ยง

ช่วงวัยที่สำคัญของวัยรุ่นถือเป็นช่วงที่มีความละเอียดอ่อนเป็นพิเศษในการสร้างอัตลักษณ์ของตนเอง ดังนั้น จึงมีความจำเป็นที่จะต้องวิเคราะห์ว่าสถานการณ์ใดบ้างที่จะสนับสนุนหรือป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงที่เป็นอันตรายในกลุ่มวัยนี้ เช่น การใช้สารเสพติด

ในงานการศึกษาที่ดำเนินการโดยกระทรวงสาธารณสุข บริการสังคม และความเท่าเทียมกัน (2018) ได้มีการจัดทำสถิติที่ระบุถึงสถานะการบริโภคในระดับชาติในช่วงปี 2016-2017 โดยวิเคราะห์ตัวแปรหลายตัว เช่น อายุที่เริ่มมีอาการ เพศ หรือประเภทของสารที่บริโภคในกลุ่มประชากรวัยรุ่น (อายุ 14-18 ปี)

ข้อมูลเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า แม้ว่าการเริ่มต้นใช้สารเสพติด เช่น แอลกอฮอล์ ยาสูบ หรือยาบางชนิด เช่น กัญชา ในช่วงอายุที่ระบุไว้ในทศวรรษก่อนหน้านี้จะล่าช้าไปเพียงไม่กี่เดือน แต่ความถี่และปริมาณการบริโภคกลับมากกว่าในปัจจุบันเมื่อเทียบกับปีก่อนๆ ในบทความนี้เราจะตรวจสอบปัจจัยต่างๆ ที่อาจส่งผลต่อแง่มุมของการใช้ยาเสพติดในวัยรุ่นนี้

ลักษณะเฉพาะของช่วงวัยรุ่น

ดังที่ได้กล่าวไว้ในตอนต้น วัยรุ่นเป็นช่วงเวลาสำคัญที่มีความซับซ้อนทางจิตวิทยาอย่างมาก เนื่องจากปัจจัยต่างๆ หลายประเภท (ทางกายภาพ อารมณ์ และสังคม) ต่างมีปฏิสัมพันธ์กันเพื่อสร้าง "ตัวตน" ของแต่ละบุคคล ด้วยเหตุนี้ ในช่วงเวลานี้ พฤติกรรมการยืนยันตนเอง การแยกตัวออกจากบุคคลอ้างอิงในครอบครัว และแม้กระทั่งการแสดงออกของพฤติกรรมต่อต้านบางอย่างและการท้าทายบรรทัดฐานและข้อจำกัดที่ถูกกำหนดจากภายนอกจึงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง

อีกปัจจัยหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญคือ อิทธิพลที่เพิ่มมากขึ้นของกลุ่มเพื่อนที่มีต่อบุคคลนั้นๆ ซึ่งส่งผลเสียต่ออิทธิพลของพ่อแม่ที่เคยมีบทบาทสำคัญมากกว่าในวัยเด็ก ดังนั้น วัยรุ่นจึงรู้สึกกดดันจากกลุ่มเพื่อนอย่างมากและอ่อนไหวต่อการถูกปฏิเสธหรือได้รับการยอมรับทางสังคมได้ง่าย

เพื่อตอบสนองต่อสองแง่มุมที่กล่าวมา (ความต้องการการยืนยันตนเองและการลดลงของอิทธิพลจากผู้ปกครอง) จึงมีการเพิ่มขึ้นของการแสวงหาความรู้สึกและการทดลองสิ่งใหม่ๆ ด้วยตนเองอย่างอิสระและเรียกร้องสิทธิ์ในสิ่งเหล่านั้น อัตราความเป็นอิสระเพิ่มสูงขึ้น วัยรุ่นโดยทั่วไปแสดงออกถึงลักษณะนิสัยที่เห็นแก่ตัว ซึ่งในบางกรณีหมายถึงการปฏิเสธความช่วยเหลือหรือการสนับสนุนจากผู้ใหญ่

ดังนั้น จิตใจของวัยรุ่นจึงอยู่ระหว่างการใช้เหตุผลแบบเด็ก (หุนหันพลันแล่นและไร้เหตุผลมากกว่า) กับมุมมองแบบผู้ใหญ่ (สงบและไตร่ตรองมากกว่า) ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าวัยรุ่นจะแสดงความคิด ความรู้สึก และความกังวลที่แตกต่างจากเด็ก แต่พวกเขาก็ยังพบว่าการยอมรับมุมมองที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นนั้นเป็นเรื่องยาก ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงกลายเป็นกลุ่มที่อ่อนไหวเป็นพิเศษ ต่อแคมเปญโฆษณาที่เชื่อมโยงการใช้สารเสพติดกับภาพลักษณ์ส่วนบุคคล ที่ประสบความสำเร็จหรือเป็นที่ดึงดูดใจทางสังคม

ลักษณะการใช้สารเสพติด

ปรากฏการณ์การใช้สารเสพติดสามารถกำหนดได้ว่าเป็นลักษณะหลายปัจจัย เนื่องจากผลกระทบที่เกิดขึ้นกับบุคคลนั้นเป็นผลจากตัวแปรหลักสามประการที่มาบรรจบกัน:

• บุคคลผู้มีลักษณะทางกายภาพและจิตใจ
• บริบทที่ปัจจัยทางสังคม วัฒนธรรม เศรษฐกิจ ครอบครัว เข้ามาแทรกแซง ฯลฯ
• สารที่บริโภคเข้าไปซึ่งในปริมาณและวิธีการที่แตกต่างกันจะออกฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาต่อร่างกายและอาจทำให้เกิดการติดยาได้

ภายในแต่ละด้านหลักเหล่านี้ ยังมีปัจจัยเฉพาะเจาะจงอีกหลายประการที่อาจมีอิทธิพลอย่างมากต่อการใช้สารเสพติดในช่วงวัยรุ่นแม้ว่าจะไม่สามารถกล่าวได้ว่าปัจจัยเหล่านั้นเป็นสาเหตุโดยตรงก็ตาม

ปัจจัยเสี่ยง

ปัจจัยเสี่ยงคือสถานการณ์ที่สามารถเพิ่มโอกาสในการบริโภคได้ ในขณะที่ปัจจัยป้องกันอธิบายถึงแนวปฏิบัติที่ลดอัตราการเกิดพฤติกรรมดังกล่าว

1. ปัจจัยส่วนบุคคล

สิ่งเหล่านี้เป็นปัจจัยเสี่ยงที่มีอยู่ในแต่ละบุคคล

1.1 ค่านิยมและความเชื่อ

ประกอบด้วยทัศนคติ ความเชื่อ และค่านิยมทางจริยธรรมและศีลธรรมที่ถ่ายทอดมาจากครอบครัวและกลุ่มเพื่อนเกี่ยวกับการใช้สารเสพติดของตนเอง หรือด้านสำคัญอื่นๆ ทั่วไป เช่น ความรับผิดชอบ ความสำคัญของสุขภาพ เป็นต้น

• คุณอาจสนใจ: “ผลที่ตามมา 15 ประการของการใช้ยาเสพติด (ต่อจิตใจและร่างกายของคุณ)”

1.2 ทักษะทางสังคม

ทักษะและทรัพยากรทางสังคม เช่น การแข่งขันในพฤติกรรมการปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคล หรือชุดทรัพยากรส่วนบุคคลที่มีอยู่สำหรับวัยรุ่นในการสร้างความสัมพันธ์ที่น่าพอใจซึ่งปรับให้เข้ากับความเป็นจริงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการที่เขาจะสามารถแสดงความคิดเห็น ยืนหยัดในตนเอง และวิพากษ์วิจารณ์ได้ก่อนที่จะเกิดสถานการณ์และเหตุการณ์เสี่ยงขึ้น

1.3 แนวคิดเกี่ยวกับตนเองและความนับถือตนเอง

องค์ประกอบเหล่านี้ถูกกำหนดโดยวิธีที่แต่ละบุคคลอธิบายตนเอง โดยภาพลักษณ์ส่วนตัวของ "ตัวตน" ของตนเอง และโดยระดับความมั่นคงส่วนบุคคลที่สะท้อนออกมา

ด้วยเหตุนี้ จึงแสดงให้เห็นว่าบุคคลที่มีระดับของปรากฏการณ์ทั้งสองนี้เพียงพอจะมีความเสี่ยงน้อยกว่าในสถานการณ์เสี่ยง ในทางกลับกัน เมื่อความภาคภูมิใจในตนเองต่ำ การบริโภคอาจช่วยหลีกเลี่ยงความคับข้องใจในชีวิต ซึ่งอาจนำไปสู่การบริโภคมากเกินไป

• คุณอาจสนใจ: "ความนับถือตนเองต่ำ? เมื่อคุณกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของตัวเอง"

1.4 การทดลอง

การทดลอง ซึ่งเข้าใจว่าเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะในวัยรุ่น สามารถเชื่อมโยงกับสถานการณ์การบริโภคได้ และจะเกิดขึ้นบ่อยขึ้นหากสถานการณ์เหล่านั้นเกี่ยวข้องกับสิ่งที่น่าพึงพอใจหรือเป็นไปในทางบวกเช่น ความสนุกสนาน การพบปะผู้คน เป็นต้น

1.5 การควบคุมตนเองทางอารมณ์และพฤติกรรม

การควบคุมตนเองอาจลดลงในช่วงที่สำคัญนี้ เนื่องมาจากมีปัจจัยหลายอย่าง เช่น ความหุนหันพลันแล่นและความต้องการความพึงพอใจทันที ซึ่งมักเกิดขึ้นในช่วงวัยรุ่น

2. ปัจจัยด้านความสัมพันธ์

ปัจจัยเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับบริบททางสังคมที่วัยรุ่นประสบ

2.1 โรงเรียน

โรงเรียนในฐานะที่เป็นตัวแทนหลักในการให้การศึกษาและการเข้าสังคม มีอิทธิพลอย่างมาก จากการสังเกตพบว่านักเรียนที่มีผลการเรียนตกต่ำ ขาดเรียนบ่อย และมีทัศนคติเชิงลบต่อเพื่อนร่วมชั้นหรือครูมักมีความเสี่ยงสูงต่อการใช้สารเสพติด

2.2 กลุ่มเพื่อน

ในช่วงวัยนี้มิตรภาพกลายเป็นจุดอ้างอิงทางสังคมหลักดังนั้นความรู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งและได้รับการยอมรับจากกลุ่มนี้จึงเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมและทัศนคติของพวกเขาเป็นอย่างมาก ในกลุ่มที่ให้ความสำคัญกับการบริโภค โอกาสที่วัยรุ่นจะเผชิญกับความเสี่ยงก็จะมีมากขึ้น

2.3 บริบทการพักผ่อนหย่อนใจ

ความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการเวลาว่างและด้านเศรษฐกิจ ซึ่งอาจมีความเชื่อมโยงอย่างมากระหว่างเวลาว่างที่วัยรุ่นมี (วันหยุดสุดสัปดาห์) กับการใช้สารเสพติด

2.4 ครอบครัว

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าเมื่อสภาพแวดล้อมในครอบครัวขาดระเบียบแบบแผน หรือขัดขวางการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างสมาชิกในครอบครัว จะทำให้เยาวชนมีแนวโน้มใช้สารเสพติดมากขึ้น

ในทางกลับกัน ทัศนคติของครอบครัวที่มีต่อนิสัยการบริโภคก็เป็นปัจจัยเสี่ยงพื้นฐานเช่นกัน ยิ่งยอมรับและปรับตัวให้เป็นเรื่องปกติมากขึ้น อัตราการใช้สารเสพติดก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย

3. ปัจจัยทางสังคม

หมวดหมู่นี้รวมปรากฏการณ์ทางสังคมที่แพร่หลายที่สุด

3.1 ความรู้ การเข้าถึง และปริมาณการโฆษณาสาร

ในแง่นี้ระดับการถ่ายทอดข้อมูลที่วัยรุ่นได้รับจากบุคคลต้นแบบที่สำคัญ ได้แก่ครอบครัว โรงเรียน และกลุ่มเพื่อน มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง สิ่งเหล่านี้จะกำหนดมุมมองของวัยรุ่นเกี่ยวกับการบริโภค ทำให้การป้องกันพฤติกรรมดังกล่าวทำได้ง่ายหรือยากขึ้น

3.2 ลักษณะทางเศรษฐกิจและสังคมของสภาพแวดล้อมปฏิสัมพันธ์ทางสังคม

ข้อมูลนี้แสดงให้เห็นว่าอัตราการบริโภคสูงขึ้นในพื้นที่ชุมชนที่มีสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่มั่นคงในแง่ของระดับเศรษฐกิจและความสามารถในการบูรณาการทางสังคม

โดยสรุปแล้ว

ตลอดบทความนี้ ได้ระบุปัจจัยหลายประการที่มีอิทธิพลต่อพัฒนาการพฤติกรรมผู้บริโภคในวัยรุ่น พบว่าปัจจัยเหล่านี้มีหลายมิติและมีความสัมพันธ์กันมากกว่าจะเป็นปัจจัยเชิงสาเหตุ

ถึงกระนั้นปัจจัยหลายอย่างก็เกี่ยวข้องกับรูปแบบการพัฒนาทางการศึกษาที่เยาวชนได้รับและด้วยเหตุนี้จึงเกี่ยวข้องกับระดับความสำเร็จในการปลูกฝังทักษะและค่านิยมส่วนบุคคล เช่น ความรับผิดชอบและความเป็นอิสระ ความกล้าแสดงออกในระดับที่เหมาะสม ทักษะทางสังคม หรือระดับความเคารพตนเองที่ได้รับ ตลอดจนระดับการดูแลและคุณภาพของการสื่อสารระหว่างผู้มีบทบาททางสังคมต่างๆ กับเยาวชน

ดังนั้น จึงเห็นได้ชัดว่า การส่งเสริมสภาพแวดล้อมในบ้านที่มีความผูกพันในครอบครัวที่ดีโดยมีการผสมผสานระหว่างบรรทัดฐาน ขอบเขต ค่านิยมที่ปรับตัวได้และการสนับสนุนทางอารมณ์ในเชิงบวก จะมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการทำให้สถิติในอนาคตสะท้อนให้เห็นถึงอัตราการใช้สารเสพติดในกลุ่มวัยรุ่นที่ลดลง

การอ้างอิงบรรณานุกรม:

• Alegret J., Comellas MJ, Font P. และ Funes, J. (2006). วัยรุ่น ความสัมพันธ์กับพ่อแม่ ยาเสพติด เพศสัมพันธ์ และการบูชาร่างกาย. วารสารครอบครัวและการศึกษา ฉบับที่ 5
• “เด็กๆ ทดลองใช้ยาเสพติดช้าลงเรื่อยๆ แต่ปริมาณการใช้กลับเพิ่มขึ้น” EL PAÍS (2 เมษายน 2018) https://elpais.com/ccaa/2018/03/28/madrid/1522244585_838055.html แหล่งที่มา: http://www.pnsd.mscbs.gob.es/profesionales/sistemasInformacion/sistemaInformacion/pdf/2016_2017_ESTUDES.pdf