Ang konserbatibong hegemonya ay isang kababalaghang pampulitika na nailalarawan sa pamamayani ng mga konserbatibong ideolohiya at gawi sa pamahalaan ng isang bansa. Sa kontekstong ito, ang mga sanhi ng paglitaw ng hegemonya na ito ay maaaring nauugnay sa ilang mga kadahilanan, tulad ng hindi kasiyahan sa mga nakaraang pamahalaan, mga krisis sa ekonomiya, mga pagbabago sa kultura at panlipunan, bukod sa iba pa. Kabilang sa mga katangian ng ganitong uri ng pamahalaan ang mga konserbatibong patakaran, tulad ng pagtatanggol sa mga tradisyonal na halaga, pagbabawas ng laki ng estado, at pagbibigay-diin sa seguridad at kaayusang pampubliko, bukod sa iba pa.
Ang mga kahihinatnan ng konserbatibong hegemonya ay maaaring iba-iba, na nakakaapekto sa ekonomiya, lipunan, at internasyonal na relasyon ng bansa. Higit pa rito, ang mga pangulo na namumuno sa mga pamahalaang ito ay gumaganap ng isang pangunahing papel sa pagsasama-sama at pagpapanatili ng hegemonya na ito, na responsable sa pagpapatupad ng mga konserbatibong patakaran at kumakatawan sa mga interes ng grupong pampulitika na sumusuporta sa kanila.
Pagkilala sa mga Konserbatibo: Matuto nang higit pa tungkol sa grupong pampulitika na ito at sa kanilang mga ideya.
Ang mga konserbatibo ay isang grupong pampulitika na nagtataguyod para sa pagpapanatili ng mga itinatag na tradisyon at mga pagpapahalagang panlipunan. May posibilidad silang sumalungat sa mga biglaang pagbabago sa lipunan at naniniwala sa kahalagahan ng kaayusan, awtoridad, at katatagan. Sa ekonomiya, ang mga konserbatibo sa pangkalahatan ay nagtataguyod ng mga patakaran na pabor sa libreng merkado at pribadong negosyo.
Ang mga konserbatibong ideya ay naging maimpluwensya sa iba't ibang bansa sa buong kasaysayan, at madalas na nagpapakita ng kanilang mga sarili sa mga partikular na partidong pampulitika. Sa Brazil, halimbawa, ang Brazilian Social Democracy Party (PSDB) ay itinuturing na isang konserbatibong partido.
Ang mga konserbatibo ay may posibilidad na pahalagahan ang pamilya, relihiyon, at bansa, at nagtataguyod para sa pangangalaga ng mga kultural na tradisyon. Madalas din silang kritikal sa mga kilusang panlipunan na naghahanap ng mga radikal na pagbabago sa lipunan.
Sa buong kasaysayan, ang mga konserbatibo ay may mahalagang papel sa pulitika ng iba't ibang bansa, na nagtataguyod ng mga posisyon mula sa pagtatanggol sa pribadong pag-aari hanggang sa paglaban sa mga pagbabago sa mga kaugalian sa lipunan. Madalas silang nakikita bilang mga tagapagtanggol ng kaayusan at katatagan ng lipunan, sa pagsalungat sa mas progresibong mga kilusan.
Mahalagang maunawaan ang mga ideya at halaga ng mga konserbatibo upang mas maunawaan ang kasalukuyang pampulitikang tanawin at ang mga pagtatalo sa ideolohiya na nagpapakita ng kontemporaryong lipunan.
Konserbatibong hegemonya: sanhi, katangian, kahihinatnan, mga pangulo.
Ang konserbatibong hegemonya ay isang kababalaghang pampulitika na nailalarawan sa pamamayani ng mga konserbatibong ideya at halaga sa isang partikular na lipunan. Ito ay maaaring resulta ng iba't ibang mga kadahilanan, tulad ng mga krisis sa ekonomiya, hindi kasiyahan ng mga tao sa mga nakaraang pamahalaan, at ang pagsikat ng mga charismatic na pinuno.
Kabilang sa mga katangian ng konserbatibong hegemonya ang pagtatanggol sa kaayusan, awtoridad, at katatagan ng lipunan, gayundin ang pagpapahalaga sa mga tradisyong pangkultura at mga konserbatibong pagpapahalagang moral. Maaari itong magresulta sa mga pampublikong patakaran na pumapabor sa mga elite sa ekonomiya at sa pagpapanatili ng status quo.
Ang mga kahihinatnan ng konserbatibong hegemonya ay maaaring kabilangan ng pagtaas ng hindi pagkakapantay-pantay sa lipunan, paghihigpit sa mga karapatan ng indibidwal, at pagbawas ng espasyo para sa mga progresibong kilusang panlipunan. Higit pa rito, ang konserbatibong hegemonya ay maaaring makabuo ng paglaban at mga protesta mula sa mga grupong nararamdamang marginalized o inaapi.
Sa Brazil, ang konserbatibong hegemonya ay minarkahan ng mga pamahalaan tulad ng kina Fernando Henrique Cardoso at Jair Bolsonaro, na nagpatibay ng parehong liberal at konserbatibong mga patakaran sa ekonomiya sa iba't ibang aspeto. Kinakatawan ng mga pangulong ito ang pamamayani ng mga konserbatibong ideya sa pulitika ng Brazil, na nakakaimpluwensya sa pampublikong debate at mga desisyon sa pulitika.
Ideolohiya ng konserbatibong partido: tradisyonal na mga prinsipyo at pagtatanggol sa kaayusan ng lipunan at ekonomiya.
Ang konserbatibong hegemonya ay isang kababalaghang pampulitika na nailalarawan sa pamamayani ng isang konserbatibong partido sa isang partikular na bansa o rehiyon. Sa Brazil, ang ideolohiya ng mga konserbatibong partido ay nakabatay sa mga tradisyonal na prinsipyo at pagtatanggol sa kaayusan ng lipunan at ekonomiya. Pinahahalagahan ng mga konserbatibo ang pangangalaga ng mga tradisyon, pamilya, pribadong pag-aari, at hierarchy ng lipunan.
Ipinagtatanggol ng mga konserbatibo ang indibidwal na kalayaan, ngunit naniniwala na ang kalayaang ito ay dapat palaging naaayon sa itinatag na kaayusan. Sinasalungat nila ang mga biglaang pagbabago sa lipunan at ekonomiya, mas pinipili ang katatagan at pagpapatuloy. Para sa mga konserbatibo, ang panlipunan at pang-ekonomiyang kaayusan ay mahalaga sa wastong paggana ng lipunan.
Sa pagsasagawa, ang konserbatibong hegemonya ay maaaring maobserbahan sa ilang mga bansa sa buong kasaysayan. Sa Brazil, halimbawa, ang konserbatibong hegemonya ay minarkahan ng mga pamahalaan na inuuna ang pagpapanatili ng kaayusan sa lipunan at ekonomiya, kahit na sa kapinsalaan ng mas malalim na pagbabago sa lipunan. Ang ilang mga pangulo ng Brazil na kumatawan sa hegemonya na ito ay sina Juscelino Kubitschek at Fernando Henrique Cardoso.
Sa kabila ng mga kritisismo nito, ang konserbatibong hegemonya ay nagkaroon din ng mga positibong bunga, gaya ng katatagan ng ekonomiya at pulitika sa ilang panahon. Gayunpaman, mahalagang magkaroon ng kamalayan sa mga potensyal na kalabisan at pagkabigo na maaaring mangyari kapag ang isang partido o ideolohiya ay nangingibabaw sa pampulitikang tanawin ng isang bansa sa loob ng mahabang panahon.
Konserbatibong hegemonya: sanhi, katangian, kahihinatnan, mga pangulo
A konserbatibong hegemonya ay isang panahon sa kasaysayan ng Colombia kung saan ang Conservative Party ay nanatiling nasa kapangyarihan nang walang patid sa loob ng 44 na taon. Nagsimula ang panahong ito noong 1886 at natapos noong 1930, nang mabawi ng Liberal ang kapangyarihan.
Ang mga pag-aaway sa pagitan ng mga paksyon sa pulitika ay isang palaging tampok ng kasaysayan ng Colombian mula noong ito ay kalayaan. Noong 1863, ang mga radikal na liberal ay nagpatupad ng Konstitusyon ng Rionegro, na nagtatag ng isang pederal na republika. Sa kabila ng ilang mga natamo sa kalayaan, sa huling bahagi ng 1970s, ang bansa ay nakakaranas ng isang malaking krisis.
Si Rafael Núñez, isang liberal sa kanyang mga unang araw, ay nagsulong ng isang kilusang tinawag niyang Regeneration. Ang kanyang intensyon ay pawalang-bisa ang mga repormang ipinatupad ng Liberal Party at ibalik ang sentralismong administratibo. Nang siya ay naging pangulo, na suportado ng mga konserbatibo, si Núñez ay nagpatibay ng isang bagong konstitusyon, isang pag-unlad na nagpasimula ng konserbatibong hegemonya.
Sa loob ng apat na dekada ng konserbatibong pamahalaan, dumaan ang Colombia sa mahihirap na panahon, gaya ng Thousand Days' War at ang paghihiwalay ng Panama. Sa positibong panig, noong ika-20 siglo, ang bansa ay nakaranas ng makabuluhang paglago ng ekonomiya, na nagsilbi upang mapabuti ang imprastraktura nito.
background
Ang Colombia, sa ilalim ng iba't ibang pangalan nito, ay hindi kailanman nakamit ang katatagang pampulitika mula nang ipahayag ito bilang isang malayang bansa. Ang kawalang-tatag na ito ay sanhi, bukod sa iba pang mga bagay, ng sagupaan sa pagitan ng mga federalista (karaniwang liberal) at sentralista (pangunahin ang mga konserbatibo).
Isa sa mga madalas na salungatan sibil sa huli ay humantong sa pagkahalal ni Tomás Cipriano Mosquera bilang pangulo. Isang kampeon ng federalismo, pinalitan niya ang pangalan ng bansang United States of Colombia.
Radikal na Olympus
Nang matapos ang digmaang sibil noong 1863, ang mga radikal na liberal ay nagpatupad ng Konstitusyon ng Rionegro, na minarkahan ang simula ng panahon na tinatawag na Radical Olympus.
Ang panahong ito ay tumagal hanggang 1886 at nailalarawan sa mga pagtatangka ng mga liberal na baguhin ang bansa. Bilang karagdagan sa pagpapakilala ng pederalismo, itinaguyod ng mga pinuno ang liberalismo sa ekonomiya at mga hakbang na naglalayong gawing moderno ang Colombia at iwanan ang mga istrukturang kolonyal.
Pagbabagong-buhay
Ang modelong pampulitika at pang-ekonomiya na ipinataw ng Radical Olympus ay nagsimulang gumuho noong 1870s. Ang Colombia ay nakakaranas ng isang malaking krisis sa ekonomiya, dahil sa kahinaan ng pribadong sektor, ang pagbaba ng mga pag-export (maliban sa kaso ng kape) at ang kakulangan ng industriya.
Sa kontekstong ito, isang paksyon ng mga liberal ang sumuporta kay Rafael Núñez noong 1876 presidential elections. Bagama't natalo siya kay Aquileo Parra, itinatag ni Núñez ang kanyang sarili bilang pinuno ng mga independiyenteng liberal at nagsimulang humingi ng mga reporma sa istruktura batay sa tinatawag niyang Regeneration.
Kabilang sa mga pagbabagong hiniling ni Núñez ay ang pagwawakas ng federalismo at ang interbensyon ng sentral na pamahalaan sa ekonomiya. Nagtalo siya na dapat palakasin ng estado ang industriya, magtayo ng mas maraming imprastraktura, at hikayatin ang dayuhang pamumuhunan.
Noong 1878, si Núñez ay nahalal sa Senado, sa pagkakataong ito bilang kandidato ng Conservative Party. Naglingkod din siya bilang pangulo ng Kongreso hanggang 1880. Nang taon ding iyon, nanaig si Núñez sa bagong halalan sa pagkapangulo.
Konstitusyon ng 1886
Nanalo muli si Rafael Núñez sa halalan noong 1884, bagaman naantala ng sakit ang kanyang inagurasyon. Nang sumunod na taon, ginamit ng mga radikal na liberal ang isang panloob na salungatan sa estado ng Santander upang maglunsad ng isang pag-aalsa na lumaganap sa buong bansa at humantong sa digmaang sibil.
Ang pangunahing layunin ng mga radikal na liberal ay ibagsak si Núñez. Ang kanilang pagtatangka ay hindi nagtagumpay, at ang mga konserbatibo ay nanalo sa paligsahan. Pagkatapos, si Núñez mismo ang nagpahayag na ang Konstitusyon ng Rionegro ay hindi na wasto.
Noong Setyembre 10, 1885, ang pangulo ng Colombia ay nagpatawag ng Constituent Assembly. Ang resulta ay isang bagong Magna Carta, na inaprubahan noong 1886, na nagtanggal sa sentralismo at liberal na mga prinsipyo ng nauna.
Mga sanhi
Ang unang pangulo ng konserbatibong hegemonya ay si José María Serrano, na nanunungkulan noong 1886. Gayunpaman, ang malakas na tao ng bansa ay si Rafael Núñez.
Mga problema sa ekonomiya
Tinangka ng pamahalaang Liberal na pahusayin ang ekonomiya sa pamamagitan ng sistemang nakabatay sa liberalismo. Gayunpaman, ang mga resulta ay hindi tulad ng inaasahan, lalo na pagkatapos ng 1870.
Ang kawalan ng malakas na pribadong sektor at ang pagbawas ng partisipasyon ng pamahalaan sa ekonomiya ay nagdulot ng kahirapan ng bansa. Ang mahina nang domestic market ay lalong bumagsak.
Pagsalungat sa pederalismo
Ang paghaharap sa pagitan ng mga federalista at sentralista ay hindi nagbabago mula sa deklarasyon ng kalayaan. Inorganisa ng Konstitusyon ng Rionegro ang bansa bilang isang pederal na estado, na may malawak na kapangyarihan na ipinagkaloob sa mga lalawigan.
Sa panahon kung kailan ang bansa ay tinawag na Estados Unidos ng Colombia, ang kawalang-tatag ay pare-pareho. Higit pa rito, ang sistema ng elektoral, na may mga boto na gaganapin sa iba't ibang petsa depende sa estado, ay nagdulot ng mga problema sa pagbuo ng mga namamahala na katawan.
Ipinahayag ni Núñez na ang pederalismong ito ay sumisira sa bansa at ginawa ang pag-aalis nito bilang isa sa mga batayan ng Regeneration.
Pakikipag-ugnayan sa Simbahan
Ang Simbahang Katoliko sa Colombia ay may hawak na kapangyarihang minana sa panahon ng kolonyal. Ang mga liberal, lalo na ang radikal na paksyon nito, ay naghangad na bawasan ang impluwensyang pampulitika at panlipunan nito. Sa layuning ito, ipinag-utos nila ang epektibong paghihiwalay ng Simbahan at Estado at itinaguyod ang sekular na edukasyon.
Ang mga konserbatibo, sa kanilang bahagi, ay nagpapanatili ng makasaysayang ugnayan sa eklesiastikal na institusyon at tinutulan ang pagkawala ng kapangyarihan. Para kay Núñez, halimbawa, ang paninindigan laban sa Simbahan ay nangangahulugan ng kawalang-galang sa karamihan ng mga Katolikong populasyon.
Mga katangian ng konserbatibong hegemonya
Ang 1886 Constitution ay sumasalamin sa lahat ng katangian ng konserbatibong hegemonya. Ang Magna Carta na ito, batay sa Regeneration, ay muling inayos ang bansa bilang isang sentralisadong estado, na may isang pangulo na nag-ipon ng kapangyarihang pambatas at kontrol sa kaayusan ng publiko.
Bumalik sa mga tradisyong kolonyal
Ang baseng panlipunan na nagpapanatili ng konserbatibong hegemonya ay pangunahing binubuo ng mga matataas na uri: mga may-ari ng lupa, klero, tauhan ng militar, at oligarko. Nagkaisa ang lahat sa pagnanais na mapanatili ang mga istrukturang minana sa panahon ng kolonyal, sa pulitika at ekonomiya.
Ito ay humantong, halimbawa, sa istraktura ng pagmamay-ari ng lupa na nananatiling hindi nagbabago, pati na rin ang pagtanggi sa pagpawi ng pang-aalipin.
Malapit sa Simbahan
Ang alyansa sa pagitan ng mga konserbatibo at ng Simbahan ay humantong sa pamahalaan na makipag-ayos sa isang kasunduan sa Vatican na nagbigay ng napakalaking kapangyarihan sa mga klero.
Sa panahon ng konserbatibong hegemonya, ang Katolisismo ay naging opisyal na relihiyon ng Colombia. Nakuha ng Simbahan ang kontrol sa sistemang pang-edukasyon, na nangangahulugan na ito ay may pananagutan sa pagtiyak na ang edukasyon ay naaayon sa mga pamantayan ng relihiyon.
Kabuhayan
Tinangka ng Conservative Party na limitahan ang mga patakaran sa malayang pamilihan na ipinataw ng mga Liberal. Gayunpaman, ang mga unang taon ng panahong ito ay hindi maganda para sa ekonomiya ng Colombia, pangunahin dahil sa mga kaganapan tulad ng Thousand Days' War at ang paghihiwalay ng Panama.
Noong 1904, nagsimulang bumuti ang sitwasyon. Nagbigay ng tulong si Pangulong Rafael Reyes sa mga mangangalakal at magsasaka, na nagpalakas ng pagkonsumo at pagluluwas. Pagkalipas ng ilang taon, nagbayad ang Estados Unidos ng malaking kabayaran para sa Panama Canal, pera na ginamit sa pagtatayo ng imprastraktura.
Sa kabilang banda, nakinabang din ang Colombia sa boom sa pagluluwas ng kape, na naging pangunahing pinagkukunan ng foreign exchange ng bansa.
Ang pagkuha ng Kemmerer Mission ay nagsilbi upang gawing moderno ang mga istrukturang pang-ekonomiya ng Colombia. Gayundin, nagsimulang maging industriyalisado ang bansa. Sa kabila ng lahat ng ito, noong huling bahagi ng 1920s, isang bagong krisis ang tumama sa bansa.
Pampulitika at panunupil ng unyon
Inalis din ng mga konserbatibo ang ilan sa mga batas na ipinatupad ng mga liberal sa larangan ng mga indibidwal na kalayaan. Dahil dito, bumalik ang censorship sa bansa, maraming mamamahayag ang inaresto, at maraming pahayagan ang isinara.
Gayundin, tiniyak ng konserbatibong hegemonya na hindi ma-access ng mga liberal ang mahahalagang posisyon. Dito dapat nating idagdag na maraming mga kalaban ang ipinadala sa bilangguan o pagkatapon.
Ang industriyalisasyon ng bansa noong ika-20 siglo ay humantong sa paglitaw ng mga unyon ng manggagawa na naglalayong mapabuti ang mga karapatan ng mga manggagawa. Ang paghaharap sa pagitan ng mga konserbatibong pamahalaan, mga tagapagtaguyod ng negosyo, at mga kilusang manggagawa ay pare-pareho sa loob ng maraming taon.
Ang panunupil ay nauwi sa tinatawag na Banana Massacre. Libu-libong manggagawa ng United Fruit Company ang napatay sa panahon ng welga na humihiling ng mas magandang trabaho.
Mga kahihinatnan
Ang konserbatibong hegemonya ay nagkaroon ng makabuluhang kahihinatnan para sa Colombia. Ang ilan, tulad ng pagbuo ng matatag at positibong pampublikong institusyon, ay negatibo. Ang iba, gaya ng censorship o panunupil ng unyon.
Pagpapalawak ng pagtatanim ng kape
Ginawang moderno ng mga konserbatibong pamahalaan ang industriya ng kape upang gawin itong batayan ng kanilang pag-export. Para magawa ito, tinulungan nila ang malalaking negosyo na mapabuti ang produksyon.
Ang resulta ay isang makabuluhang pagtaas sa kita salamat sa buwis sa pag-export ng butil. Ang pera na ito, sa kabila ng mga paratang sa katiwalian, ay bahagyang ginamit upang mapabuti ang imprastraktura.
Pag-unlad ng transportasyon
Noong unang bahagi ng ika-20 siglo, pinalawak ng mga konserbatibong hegemonic na pamahalaan ang mga network ng tren sa buong Colombia.
Noong 1919, nagsimulang gumana ang komersyal na abyasyon sa bansa. Ang kumpanya ang may pananagutan para dito, kasama ang paglahok ng Aleman.
Pag-unlad ng industriya
Itinulak din ng mga konserbatibo ang industriyalisasyon ng bansa upang maiwasan ang agrikultura na maging tanging mahalagang aktibidad sa ekonomiya. Noong una, kinailangan nilang mag-import ng makinarya mula sa ibang bansa, bagama't unti-unti itong nagbago. Karamihan sa mga industriyang ito ay nasa kamay ng mga dayuhan.
Sa negatibong panig, ang industriyalisasyong ito ay humantong sa paglipat ng maraming dating manggagawa sa agrikultura sa mga lungsod. Ang mga kalagayan sa pagtatrabaho at pamumuhay ay napaka-negatibo, na may maraming bulsa ng kahirapan. Ang mga pagtatangka ng unyon na mapabuti ang sitwasyong ito ay marahas na sinupil ng gobyerno.
Thousand Days' War
Ang mga Liberal, na inalis sa kapangyarihan ng mga Konserbatibo, ay nag-organisa ng ilang armadong pag-aalsa sa mga lalawigan. Noong 1899, ang isa sa kanila ay natapos sa isang madugong digmaang sibil.
Tinatayang isang daang libong tao ang namatay sa labanan at tuluyang nawasak ang bansa.
Mga Presidente
Ang mga pangulo sa panahong ito ay sina José Maria Campo Serrano, Eliseo Payán, Rafael Núñez, Carlos Holguín Mallarino, Miguel Antonio Caro, Manuel Antonio Sanclemente, José Manuel Marroquín, Rafael Reyes, Ramón González Valencia, Carlos Eugenio Restrepo, José Vicente Concha, Marco Fidel at José Vicente Concha. Suárez, Jorge Holguín Mallarino, Pedro Nel Ospina at Miguel Abadía Méndez
Ang bawat termino ng pampanguluhan ay may kanya-kanyang katangian: ang ilang mga pangulo, tulad ng unang dalawa, ay namamahala lamang ng isang taon at samakatuwid ay may maliit na epekto; pinayagan ng iba ang mga numero mula sa Liberal Party na makapasok sa kanilang gobyerno; at ang ilan, tulad ni Rafael Reyes, ay may mahalagang papel sa kasaysayan ng Colombia.
José María Campo Serrano (1886-1887), Eliseo Payán (1887) at Rafael Núñez (1887-1888)
Ang unang termino ng pampanguluhan ng konserbatibong hegemonya ay may tatlong magkakaibang presidente, dahil si Rafael Nuñez, na kailangang sumakop sa posisyon, ay may sakit.
Ang una, si José María Campo Serrano, ay nanunungkulan noong Marso 30, 1886. Kabilang sa kanyang mga kontribusyon, pinahintulutan niya ang bagong konstitusyon at pinahusay ang pag-iilaw sa kabisera.
Noong Enero 1887, si Campo Serrano ay pinalitan ni Eliseo Payán, noo'y gobernador ng Cauca. Ang kanyang termino ay tumagal lamang ng ilang buwan, dahil ang mga konserbatibo ay hindi nagustuhan ang kanyang mga desisyon. Samakatuwid, ipinag-utos ng pangulo ang kalayaan sa pamamahayag at sinubukang makipag-ayos sa mga radikal na liberal. Ang huli ay humantong sa kanyang pagbibitiw noong Hunyo ng taong iyon.
Si Rafael Núñez ay nagawang umupo sa pagkapangulo. Ang ideologo ng Regeneration ay nakipag-ayos ng isang kasunduan sa Vatican na ibinalik sa Simbahan ang lahat ng kapangyarihang nawala sa panahon ng administrasyong Liberal.
Carlos Holguin Mallarino (1888-1892)
Dahil sa karamdaman ni Núñez, napilitan siyang magbitiw muli bilang pangulo noong Disyembre 1888. Inihalal ng Kongreso si Carlos Holguín Mallarino bilang kanyang kapalit. Ang kanyang termino ay nailalarawan sa pamamagitan ng pagtatayo ng bagong imprastraktura, kabilang ang unang ospital ng militar ng Bogotá. Siya rin ang nagtatag ng Pambansang Pulisya.
Miguel Antonio Caro (1892-1898)
Ang halalan noong 1892 ay nanalo, muli, ni Rafael Núñez. Gayunpaman, ang kanyang karamdaman ay humantong sa kanyang bise presidente, si Miguel Antonio Caro, upang umupo sa pagkapangulo.
Ang kawalang-katatagan ng pulitika ay nagbunsod kay Caro na hilingin kay Núñez na kumuha ng kapangyarihan, ngunit namatay siya noong Setyembre 18, 1894. Nang sumunod na taon, isang rebolusyong inorganisa ng mga liberal ay sinupil ni Heneral Rafael Reyes.
Manuel Antonio Sanclemente (1898-1900) at José Manuel Marroquín (1900-1904)
Itinalaga ni Miguel Antonio Caro si Manuel Antonio Sanclemente, na higit sa 80 noong panahong iyon, bilang kanyang kahalili. Ang kanyang bise presidente ay si José Manuel Marroquín, napakatanda na rin. Ang layunin ng appointment na ito ay upang ipagpatuloy ang paggamit ng kapangyarihan sa mga anino, ngunit hindi ito nakakamit.
Hinarap ni Sanclemente ang matinding pagsalungat mula sa Liberal at tradisyonal na Conservative Party, na pinamumunuan ng kanyang sariling bise presidente. Nagresulta ito sa pagsiklab ng Thousand Days' War noong 1899, isang salungatan na nagbunsod sa Liberal laban sa gobyerno.
Si Mallorquin, na hinimok ng kanyang sariling mga konserbatibo, ay nagpatalsik kay Sanclemente sa isang kudeta noong Hulyo 1900. Nagpatuloy ang digmaan sa panahon ng kanyang termino at nagkaroon ng paghihiwalay ng Panama.
Rafael Reyes (1904-1909) at Ramón González Valencia (1909-1910)
Ang konserbatibong tagumpay sa Thousand Days' War ay humantong sa maraming konserbatibo na sumalungat sa anumang kasunduan sa mga liberal. Gayunpaman, nang maging presidente, pinayagan ni Rafael Reyes ang ilang miyembro ng partidong iyon na sumali sa kanyang gobyerno.
Ang Colombia ay nasa isang napaka-pinong sitwasyon. Sinira ng digmaan ang bansa, at ang paghihiwalay sa Panama ay nagpalala sa kalagayang pang-ekonomiya. Tinangka ni Reyes na palakasin ang ekonomiya sa pamamagitan ng pagsuporta sa pagtatatag ng mga bagong industriya. Nagpatupad din siya ng serye ng mga progresibong hakbang.
Nagdulot ito ng pagtanggi mula sa marami sa kanyang mga konserbatibong kasamahan. Upang maiwasan ang pagsalungat na ito, naging mas awtoritaryan si Reyes. Sa kalaunan, ipinagbawal niya ang kanyang mga karibal, isinara ang Kongreso, at bumuo ng Constituent Assembly.
Ang pangulo ay dumanas ng isang pagtatangkang pagpatay at, sa kabila ng pagkakaroon ng sapat na suporta ng mga tao, nagpasya na ibigay ang kapangyarihan kay Jorge Holguín Mallarino noong Hunyo 1909. Sa sandaling ang pagbibitiw ay pormal na, hinirang ng Kongreso si Ramón González Valencia bilang bagong pangulo para sa natitirang bahagi ng panunungkulan ng pangulo.
Carlos Eugenio Restrepo (1910-1914)
Si Restrepo ay naging pangulo sa suporta ng parehong partidong pampulitika ng Colombian: ang Konserbatibo at ang Liberal. Nang maupo sa puwesto, ang ekonomiya ay nasa isang napakadelikadong sitwasyon, pangunahin dahil sa depisit sa pananalapi.
Itinaas ng pangulo ang mga buwis at pinutol ang lahat ng gastos, mga hakbang na nagbigay-daan sa kanya upang makamit ang labis sa loob lamang ng isang taon. Higit pa rito, dinoble niya ang pag-export.
Sa kabilang banda, nakipagsagupaan ang gobyerno ni Restrepo sa Simbahan sa pagtatangkang pigilan ang pakikialam nito. Ang pangulo ay isang kampeon ng kalayaan sa relihiyon, pamamahayag, at pagpapahayag.
José Vicente Concha (1914-1918)
Matapos matalo ni Restrepo noong 1910, nagtagumpay si José Vicente Concha na maging pangulo noong 1914.
Marco Fidel Suarez (1918-1922)
Hinirang ng mga konserbatibo si Marcos Fidel Suárez bilang kanilang kandidato sa pagkapangulo noong 1917. Matapos manalo sa halalan, itinatag ng pangulo ang SCADTA, ang unang kumpanya ng aviation sa bansa.
Pedro Nel Ospina (1922-1926)
Ang termino ng pagkapangulo ni Nel Ospina ay nakinabang sa pagbabayad ng US ng $25 milyon bilang kabayaran para sa pagkawala ng Panama Canal. Sa perang ito, ang gobyerno ay labis na nagsulong ng imprastraktura.
Bilang karagdagan sa pamumuhunan na ito sa mga gawaing pampubliko, binigyang pansin ni Nel Ospina ang edukasyon. Sa lugar na ito, nagpasa siya ng maraming batas, kahit na walang suporta sa Kongreso. Ang dahilan ng pagtanggi na ito ay ang desisyon ng pangulo na tanggalin ang kapangyarihan ng Simbahan sa pampublikong edukasyon.
Miguel Abadía Méndez (1926-1930)
Ang huling pangulo ng konserbatibong hegemonya ay nanunungkulan pagkatapos ng halalan kung saan siya lamang ang kandidato.
Itinuon ni Abadía Méndez ang bahagi ng kanyang termino sa pagpapabuti ng mga internasyonal na relasyon. Sa layuning ito, nakipagkasundo siya sa ilang kalapit na bansa upang wakasan ang mga salungatan sa hangganan.
Gayunpaman, ang kanyang termino sa pagkapangulo ay nawala sa kasaysayan bilang isang nakamamatay na kaganapan: ang Bananeras Massacre.
Mga sanggunian
- Pambansang Aklatan ng Colombia. Konserbatibong Hegemonya. Nakuha mula sa BibliotecaNational.gov.co
- Restrepo, Giovanni. Pebrero 9, 1930: Ang Wakas ng Hegemonya. Nakuha mula sa week.com
- Colombia.com. Mga Pangulo ng Colombia. Nakuha mula sa colombia.com
- Robert Louis Gilmore, William Paul McGreevey. Colombia. Nakuha mula sa britannica.com
- Pandaigdigang Seguridad. Ang Paghina ng Konserbatibong Hegemonya. Nakuha mula sa globalsecurity.org
- Hutber, Jenna. Konserbatibong Partido. Nakuha mula sa colombiareports.com